“In het begin was er bij diverse collega’s wel wat onrust en angst. ‘Die dubbele medicatiecontrole moeten we altijd op deze manier doen, en nu mogen we het ineens alleen doen.’ Er speelden ook vragen mee als: Wat gebeurt er als ik het verkeerd doe? Wie is er dan verantwoordelijk, en wat is het beleid? Ik ga nu iets doen wat afwijkt van het huidige beleid. Moet ik dan op gesprek als er iets misgaat?’ Op dat soort vragen wilden collega’s graag duidelijk antwoord hebben.”
“Onder begeleiding van UNO UMCG coaches hebben we meerdere teamsessies georganiseerd. In eerste instantie vroeg ik me af waarom dit zo groots aangepakt moest worden; we kunnen de dubbele controle toch gewoon loslaten? Al snel zag ik echter het belang van een goede voorbereiding. Tijdens de sessies kwam duidelijk naar voren dat collega’s vragen, twijfels en soms ook angst hadden. We bespraken wat zij lastig vonden, hoe het voor hen zou voelen om de dubbele controle los te laten en wat ze nodig hadden om dat te kunnen doen. We benadrukten steeds: het mag, maar het hoeft niet, én zeker niet meteen. Iedereen mag dit in zijn eigen tempo doen. Als team spraken we af het proces gezamenlijk te doorlopen, wat veel vertrouwen en veiligheid gaf.
Het hielp dat duidelijk was dat het proefproject en het aangepaste beleid vooraf waren afgestemd met bestuur, management, kwaliteitsmedewerkers en adviseurs, en dat ook artsen en apotheek op de hoogte waren. Wat ook hielp, was het samen in kaart brengen van onze werkwijze. Daardoor werd zichtbaar hoeveel tijd de dubbele controle kost. Hierdoor ontstond binnen het team al snel de vraag: hoe zouden we dit anders kunnen doen? Collega’s ondersteunden elkaar goed tijdens het loslaten van de dubbele medicatiecontrole en informeerden regelmatig hoe het ging. Toen de eerste collega de dubbele controle daadwerkelijk losliet, ben ik direct bij haar langsgegaan om te horen hoe ze het had ervaren. Ook nu ga ik nog geregeld bij collega’s langs om te vragen hoe het gaat.”
“Heel positief en enthousiast! Alle teamleden doen de controle inmiddels zelfstandig. Het geeft hen meer zelfvertrouwen en eigen regie; je blijft kritisch op jezelf, want iemand anders kijkt niet meer even mee. Tenzij je dat zelf graag wilt. Dat kan ook, omdat je hiervoor bent opgeleid en de nodige ervaring hebt. Daarnaast scheelt het tijd. Ga maar na: zo’n vier keer per dag hoef je niet meer te wachten op een collega die controleert. Tegelijkertijd wordt de veiligheid niet uit het oog verloren. Binnen Zorggroep Meander wordt gemonitord op veranderingen in het aantal incidenten. Voor zover ik weet, is het aantal MIC meldingen nog niet veranderd.
Zorgmedewerkers zijn minder bezig met wachten op een collega of naar een andere afdeling lopen voor een controle. Die tijd kunnen ze nu besteden aan persoonlijke aandacht voor de bewoner, wat het welzijn van de bewoner kan vergroten. Dat sluit goed aan bij onze visie. We merken nu dat collega’s verder willen: zij willen de dubbele controle graag binnen de hele organisatie loslaten. Ze geven veel positiviteit door aan andere teams. We zijn daarom al bezig met de voorbereidingen om dit project verder uit te rollen binnen de organisatie.”
Het proefproject Van Moeten Naar Mogen wordt gefinancieerd door ZonMw.