Delier bij thuiswonende ouderen wordt vaak niet of pas laat herkend. Het UNO-UMCG onderzoekt daarom hoe vaak delier voorkomt bij thuiswonende ouderen, welke gevolgen en risicofactoren ermee samenhangen en hoe signalering en herkenning kunnen worden verbeterd. Onder meer de kennis uit onderstaand onderzoek is gebruikt voor de ontwikkeling en toepassing van praktische hulpmiddelen voor mantelzorgers en zorgprofessionals.
Delier is een veel voorkomende neuropsychiatrische aandoening bij ernstig zieke patiënten. Kenmerken zijn stoornissen in de aandacht en cognitie. Een delier wordt veroorzaakt door een lichamelijke aandoening of intoxicatie door een (genees)middel. Het is in principe reversibel. Als behandeling op zich laat wachten is het herstel van cognitieve functies echter vaak niet volledig, met mogelijk blijvende verminderde zelfredzaamheid, dementie en institutionalisering tot gevolg.
Het is dus zeer belangrijk dat een delier tijdig wordt herkend en behandeld. Hoe vaak delier voorkomt bij ouderen thuis is niet bekend. Het vermoeden bestaat dat delieren bij thuiswonende ouderen vaak niet worden herkend.
Onderzoeken bij thuiswonende patiënten die bij de GGZ zijn aangemeld voor dementiescreening:
Prospectief onderzoek bij een cohort van ongeveer 450 patiënten die gedurende 1 jaar worden aangemeld voor dementiescreening bij een ambulante afdeling van de Parnassia BAVO Groep in Rotterdam. Tijdens de intake wordt gestandaardiseerd psychiatrisch en lichamelijk onderzoek verricht en aanvullend bloed- en urineonderzoek. Na 3 maanden worden de patiënten die een delier hadden bij intake nogmaals geëvalueerd.
Onderzoek is afgerond.
Dr. Dika Luijendijk, universitair hoofddocent en hoofd onderzoek sectie Ouderengeneeskunde, afdeling Eerstelijnsgeneeskunde en Langdurige Zorg, UMCG