Beide methodologen bewandelden een andere route om uiteindelijk in de huisartsgeneeskunde terecht te komen. Huib Burger begon zijn carrière als arts, maar ontdekte al snel zijn passie voor epidemiologie. Na zijn promotie aan de Erasmus Universiteit werkte hij jaren binnen de genetische en later klinische epidemiologie. Zijn wens om dichter bij de praktijk te blijven bracht hem uiteindelijk naar de huisartsgeneeskunde: “Ik vond het toch vervelend om zo ver af te staan van waar het echt gebeurt.'' Michiel de Boer heeft een achtergrond in bewegingswetenschappen en rolde via zijn promotieonderzoek aan het VUmc de epidemiologie in. Hij ontdekte al vroeg zijn plezier in lesgeven en vervulde in Amsterdam een rol als universitair docent, waarin hij zowel onderwijs gaf als onderzoekers begeleidde en adviseerde op het gebied van methodologie. Sinds zijn overstap naar Groningen verdiept hij zich in eerstelijnsonderzoek en methodologische vraagstukken en het adviseren van collega-onderzoekers doet hij nog steeds. “Ik vind het leuk om weer in een nieuw veld terecht te komen,” zegt hij.
Huib en Michiel zijn allebei lid van de AHON-commissie, die naast deze twee methodologen uit vier huisartsen bestaat. Hun motivatie om zich bij de commissie aan te sluiten, ligt zowel in hun interesse in huisartsgeneeskundig onderzoek als in de kans om een bijdrage te leveren aan de oprichting en ontwikkeling van AHON. Huib: “Het leek me meteen leuk en belangrijk bij de oprichting.” Michiel vult aan: “Ik heb eigenlijk gewoon zonder nadenken ja gezegd, omdat het me goed en leuk leek om daaraan bij te dragen en ook een manier om veel te leren over huisartsgeneeskundig onderzoek.” Als commissieleden beoordelen zij onderzoeksvoorstellen op kwaliteit, haalbaarheid en methodologische keuzes. Maar dat is slechts een deel van het werk. Huib kijkt vanuit zijn klinische epidemiologie-achtergrond maar ook naar de belasting voor patiënten en huisartsen: “Ik vraag me altijd af: is dit haalbaar in de praktijk? En is het verantwoord richting patiënten en huisartsen?” Michiel vult aan: “Ik let sterk op de verhouding tussen inspanning en opbrengst. Soms zit een voorstel goed in elkaar, maar levert het maar weinig op. Dan vraag ik me af of je dat van huisartsen kunt vragen.” Hoewel ze veel overlap hebben in expertise, leggen ze verschillende accenten. Michiel heeft veel ervaring met reproduceerbaarheid en longitudinaal onderzoek, Huib brengt meer klinisch epidemiologische ervaring mee. “Een goede mix,” zeggen ze zelf.
Een terugkerende uitdaging binnen hun rol in de AHON-commissie is het beoordelen van onderzoeksaanvragen die al eerder door andere financiers of commissies zijn goedgekeurd. “Soms hebben we toch nog dingen waarvan we denken: ik weet niet helemaal of dit het beste is,” vertelt Michiel. ’’De vraag hoe je daarmee omgaat blijft complex: meebewegen of toch kritischer kijken? Ook het ontbreken van essentiële onderdelen in onderzoeksopzetten kan lastig zijn.’’ Huib herkent dit goed: “Soms denk ik echt: hoe is het mogelijk dat ze geen controlegroep hebben ingesteld?” Ook herinnert Huib zich concrete projecten die hem zijn bijgebleven, zoals een vergelijking in voorschrijfgedrag tussen Nederland en Duitsland, waarbij ze uiteindelijk moesten besluiten het voorstel af te wijzen. Toch proberen ze altijd constructief te blijven en zien ze vooral de waarde van samenwerking en kennisdeling. Huib: “Een gesprek kan enorm helpen om de vraagstelling explicieter te maken.” En zoals Michiel het verwoordt: “We proberen mee te denken zodat het beter wordt — samen kom je uiteindelijk verder.”
Daarnaast zien ze steeds vaker projecten waarin AHON-data wordt gekoppeld aan andere databronnen, wat nieuwe privacy- en toestemmingsvragen oproept en waar de commissie regelmatig interessante discussies over voert. Michiel: “Dat soort dingen vind ik leuk, dat hebben we wel vaker, je gaat als commissie opnieuw kalibreren hoe we hier mee omgaan.”
Huib en Michiel benadrukken dat onderzoekers het beste resultaat behalen door vroegtijdig contact te zoeken met de commissie en open te staan voor feedback. Michiel adviseert: “Denk goed na over wat echt de meerwaarde is van het onderzoek, want het kost veel inspanning voor huisartsen en patiënten.” Huib vult aan: “Meld je bij methodologen in een vroeg stadium; een gesprek van twintig minuten kan een hele hoop problemen later voorkomen.” Ze zien hun rol als ondersteunend, niet alleen beoordelend: door samen te werken, kan het project sterker en praktischer worden. Ook benadrukken ze het belang van onderzoek dat aansluit bij de huisartsenpraktijk: “Als je onderzoek wil doen wat toepasbaar is in de huisartsenpraktijk, gebruik dan data uit de huisartsenpraktijk. De kans dat de resultaten geldig zijn voor de praktijk, is groter dan wanneer data gebruikt worden uit andere databases.” Hun advies is duidelijk: Wees voorbereid, zoek vroegtijdig contact, sta open voor de feedback, en richt je onderzoek op echte praktische meerwaarde.
Ben je huisarts en heb je interesse in onderzoek, onderwijs en opleiden en wil je meer weten over de mogelijkheden om deel te nemen aan AHON? Neem contact met ons op! Dat kan per mail: [email protected] Bellen kan ook: +31 6 52 72 46 54