Het is dan al ruim twintig jaar geleden dat ze haar levertransplantatie onderging. Twee zelfs. Haar leven is verder gegaan: ze werd moeder en bouwde haar werk weer op. Aan de buitenkant lijkt alles in balans. En toch knaagt er iets. “Misschien moet ik het gewoon doen,” hoort ze zichzelf denken. Dat zachte, bijna onbewuste stemmetje geeft uiteindelijk de doorslag.
Zo komt Cora in aanraking met Walk & Talk, een programma voor mensen die met orgaantransplantatie te maken hebben, ontvangers, wachtenden, maar ook partners en familieleden.
Al snel blijkt dat het niet draait om prestaties. “Wandelen is een laagdrempelige manier van bewegen zowel voor als na de transplantatie. Het gaat er niet om hoever je loopt, soms is een klein stukje al genoeg.” De wandelingen zijn rustig, met regelmatige pauzes op bankjes onderweg. Buiten zijn, de natuur in, helpt om even los te komen van alles wat zwaar voelt. "Het is sowieso heerlijk om buiten te wandelen, luisteren naar de vogels en om te zien hoe de natuur ontwaakt, en daardoor even te ontspannen en je eigen zorgen te vergeten."
Maar het zijn vooral de gesprekken die indruk maken. “Tijdens de wandelingen praten we veel, echt veel,” ervaart Cora. Over onzekerheid bij uitslagen, over angst voor onderzoeken, over alles wat vaak moeilijk onder woorden te brengen is. In deze groep hoeft dat niet uitgelegd te worden.
“Alles is bespreekbaar, en wat vooral fijn is, je loopt met een groep die dezelfde angsten of onzekerheden heeft of heeft gehad. Tranen mogen vloeien, dat lucht alleen maar op."
Ook partners vinden er hun plek. Zij dragen hun eigen zorgen, vaak in stilte. “Je wilt sterk zijn voor de ander, maar bij wie kun je zelf je verhaal kwijt? Dat kan bij de Walk & Talk.”
Toch gaat het niet alleen over ziekte of behandeling. Gaandeweg ontstaan gesprekken over het gewone leven: familie, hobby’s, dagelijkse dingen. “We zijn meer dan patiënt of partner. We hebben families, hobby’s, dus daar praten we ook over.” Langzaam groeit er iets wat voelt als verbondenheid. “Tijdens de wandelingen leer je elkaar steeds beter kennen en krijg je er als het ware een transplantatie familie bij."
Samen met een andere deelnemer van de Walk & Talk, Simon, wordt Cora koploper in Groningen. Maar dan breekt helaas de coronaperiode aan en komt alles stil te liggen. Juist voor deze groep wegen de risico’s zwaar en voorzichtigheid staat voorop. In deze tijd zijn getransplanteerden extra kwetsbaar. Simon overlijdt uiteindelijk aan een longontsteking.
Wanneer er weer ruimte ontstaat om samen te wandelen, krijgt Cora in 2021 opnieuw slecht nieuws: ze wordt ziek en krijgt de diagnose lymfeklierkanker (PTLD, een vorm van lymfoom die kan ontstaan na een orgaan- of stamceltransplantatie). Toch blijft bewegen belangrijk. “Ook toen was wandelen de manier om weer te bewegen."
Begin 2023 volgt opnieuw een ingrijpende wending. Haar arts stelt voor om haar te screenen voor een nieuwe lever, om op de wachtlijst te komen. Maar bijna tegelijkertijd krijgt haar man te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft. “Ik wilde geen screening, ik wil er zijn voor mijn man,” is haar eerste reactie.
De werkelijkheid laat weinig ruimte voor keuze. Een half jaar later ondergaat ze toch de screening. In december overlijdt haar man, nog geen jaar na zijn diagnose.
In oktober 2024 volgt haar derde transplantatie. “Wat was ik blij dat ik naar huis mocht, naar onze jongens.” In die periode wordt de waarde van Walk & Talk misschien wel het meest voelbaar. Ze ontvangt kaarten, berichten en korte bezoekjes van andere deelnemers die toevallig ook in het ziekenhuis moeten zijn. “Zij begrijpen als geen ander dat het soms anders loopt dan je hoopt.” De verbondenheid blijkt geen loze belofte, maar iets dat echt gedragen wordt.
Nog altijd kijkt Cora met dankbaarheid terug op haar keuze destijds. “Het is zo waardevol geweest,” zegt ze. En ergens klinkt datzelfde stemmetje van toen nog na: “Goed dat je hebt geluisterd.”
