Zijn laatste werkdag is vrijdag 7 augustus. Zijn afscheid bestaat uit een symposium over beademingszorg.
Op de vraag hoe voelt het om met pensioen te gaan antwoordt hij: “Ik weet het al een jaar maar het voelt heel erg dubbel. Ik heb het contact met de patiënten in de chronische zorg en ook met alle collega’s altijd als heel prettig ervaren”.
Over z’n werk begint hij direct te vertellen.
“Terugkijkend naar de afgelopen 25 jaar, ik ben in 2000 begonnen op de longafdeling. Beademingspatiënten werden in die tijd nog opgenomen op de Intensive Care om ingesteld te worden op de beademing. Niet altijd de juiste setting voor patiënten. Vaak omslachtig en een onvriendelijke omgeving. Na mijn start vroeg het toenmalig afdelingshoofd van de afdeling Longziekten mij of de afdeling niet buiten het ziekenhuis geplaatst moest worden: ”Men vond dit geen academische zorg".
Zelf vond ik dit juist wel academische zorg en belangrijk. Er is gelijk contact met de andere CTB’s gezocht. De samenwerking moest nog op gang komen, maar uiteindelijk is er ook een zeer goede samenwerking gekomen met afspraken over richtlijnen, scholing, onderzoek etc. Thuis beademing is nu eén van de zes speerpunten van de afdeling longziekten. Er wordt nu onderwijs en scholing niet alleen aan professionele medewerkers in de thuiszorg maar ook aan mantelzorgers, geboden met o.a. e-learning en uiteraard praktisch.
Hierdoor komt er meer ondersteuning bij alles in de woonomgeving. Het CTb mag er trots op zijn wat er gekomen is. Afdeling longziekte moest er aanvankelijk erg aan wennen dat deze patiënten daar werden opgenomen maar uiteindelijk valt het nu allemaal onder longziekten. De thuisbeademing heeft zich zeer goed ontwikkeld en heeft een duidelijke academische positie verworven.
Ik heb een geweldige tijd gehad. Beslist niet ‘stoffig’ maar juist heel interessant. Het is fijn om iets voor de patiënt te kunnen betekenen. Ik heb hard gewerkt en veel bereikt. Het was prettig om zo de dagen te kunnen invullen. Daarnaast heb ik ook veel bestuurlijke dingen kunnen doen. Zo ook de contacten in het buitenland over beademingszorg en de onderzoeken kunnen volgen. De contacten uit Londen en Duitsland komen zelfs naar het afscheidssymposium. 25 jaar CTB was een mooie tijd met fijne collega’s om mee te werken. Ik was daarnaast ook algemeen longarts buiten het CTB. Vanaf mijn 60e jaar heb ik geen avond en nachtdiensten meer hoeven doen.
In 2016 heb ik de leerstoel Hoogleraar longziekten en chronische ademhalingondersteuning aanvaard. In die tijd was ik de enige hoogleraar in Nederland voor dit vak. Ik heb niet vaak colleges gegeven maar wel patiëntencolleges samen met de patiënt. Ik heb me vooral bezig gehouden met ontwikkeling en onderzoek en begeleiding van onderzoekers.
De thuisbeademing kan en moet nog veel bekender worden. Veel mensen, ook artsen, weten niet goed wat het zou kunnen betekenen voor patiënten. Hoeveel kwaliteit het aan het leven kan toevoegen voor de patiënt. Neem alleen al patiënten met de Duchenne spierdystrofie die zoveel langer leven dankzij de beademing. Een goede beademing kan de kwaliteit van leven verhogen ook al kunnen patiënten verder steeds minder door de langzaam afnemende spierkracht”.
Na de vraag of er ook specifieke herinneringen zijn over de afgelopen periode brandde Peter opnieuw los.
“Specifieke herinneringen weet ik zo niet maar alles van die jaren is een herinnering. Terugkijkend is de samenwerking met het gehele team, wat erg ten goede kwam aan de kwaliteit van zorg en wat nodig was en goed voelde. Met kerst was er ieder jaar een kerstborrel bij mij thuis voor alle collega’s. De sociale kant is belangrijk om goed met elkaar te kunnen samenwerken. Ook de congressen in het buitenland, de onderzoeken volgen en op z’n tijd met elkaar uit eten gaan, vaak op mijn initiatief, zijn hierin belangrijk. Ik voel dat wat ik heb mogen doen in al die jaren fantastisch was zoals het gegaan is. Ik ging dan ook altijd met plezier naar mijn werk in het UMCG”.
Peter gaf wel aan dat hij het jammer vond dat de patiëntenraad, die zo enthousiast begonnen was, op een gegeven moment weer inzakte. Hoewel de redactie voor de nieuwsbrief, voortkomend uit die raad, gelukkig nog steeds actief is gebleven.
Hoe ga je je tijd invullen nu het werk straks stopt, heb je ook hobby’s? Ook daar kwam een antwoord op waaruit blijkt dat Peter zich niet gaat vervelen na z’n pensioen.
Hij heeft gevoetbald tot z’n 45e maar is toen over gestapt op golf. De komende tijd zal hij dat zeker nog meer gaan doen. Buiten zijn met andere mensen ervaart hij altijd als gezellig. Ook is hij 5 jaar geleden begonnen met pianoles, om de week een uurtje en daarnaast veel oefenen . Hier heeft hij veel plezier aan en dit krijgt nu ook meer aandacht. Daarnaast wordt hij vertrouwenspersoon in het UMCG en gaat hij een opleiding volgen voor toezichthouder in de zorg. Voldoende invulling voor de komende tijd.
Na zo’n mooie en intensieve tijd van werken is het goed om van het verdiende pensioen te genieten. Blijf genieten en waarschijnlijk zul je af en toe nog wel even op je oude stek te vinden zijn.