In de jaren zeventig richtten ook andere klinieken van het academisch ziekenhuis en ziekenhuizen in de regio afdelingen voor intensieve behandel- en verpleegkundige zorg in. Alleen de zeer moeilijke gevallen kwamen naar het Beademingscentrum in Groningen. Daardoor waren de patiënten op de afdeling steeds zieker en werd de behandeling moeilijker. In de tussentijd groeide het aantal patiënten dat onder de hoede van het Beademingscentrum thuis werd beademd. De patiënten leefden overdag zo normaal mogelijk en ’s nachts werden zij beademd, waarvoor zij speciale kuras beademingsapparatuur kregen aangemeten.
In 1991 startte feitelijk het Centrum voor Thuisbeademing (CTB) in de huidige setting en werd non-invasieve beademing (via een masker) de standaard.
Het geven van voorlichting aan thuis beademde patiënten en hun familieleden, aan artsen en verpleegkundigen in het UMCG en ziekenhuizen in de regio was een steeds belangrijkere taak geworden. Op initiatief van het Ministerie Volksgezondheid, Welzijn en Sport is in 2001 besloten Nederland in te delen in 4 regio’s. De woonplaats van de patiënt bepaalt naar welk CTB de patiënt verwezen moet worden, wanneer thuis beademing nodig is. Dit heeft ertoe geleid dat er nu een zeer goede samenwerking is tussen de 4 centra. Dit komt ook doordat er nu landelijke richtlijnen bestaan voor zowel volwassenen als ook voor kinderen. We kunnen dan ook met trots zeggen dat Nederland een thuisbeademingsmodel heeft ontwikkeld dat uniek is in wereld.
