Omdat Hermien de Walle, hoofd Eurocat Nederland, in het voorjaar van 2023 met prepensioen gaat, keek ik met haar terug op haar carrière. Meer dan 35 jaar geleden stapte ze als onderzoeksassistent de afdeling Genetica binnen. Inmiddels is ze afgestudeerd medisch socioloog, gepromoveerd, epidemioloog, hoofd Eurocat, registratieleider en kan ze terugkijken op een decennialange inzet voor het onderzoek naar aangeboren afwijkingen.
Een gesprek in vijf vragen.
Hermien vertelt: ik ben geboren in Zwolle in 1959. Mijn ouders gingen scheiden toen ik een klein meisje was, dit kwam niet veel voor in die tijd. Ik was dochter van een moeder met een eigen drogisterij. Ging ieder weekeinde naar mijn vader die ontzettend gek op me was. Ben opgevoed met het motto dat je zeker als vrouw er voor moet zorgen dat je altijd je zelfstandigheid behoudt. Ware woorden! Na het atheneum ben ik eind zeventiger jaren sociologie gaan studeren omdat ik meer wilde weten van hoe de wereld in elkaar stak.
In verband met mijn studie, specialisatie medische sociologie, liep ik stage bij professor Leo ten Kate. Hij was sectiehoofd van de afdeling Klinische Genetica. Met een collega ontwikkelde ik een vragenlijst om de erfelijkheidsvoorlichting te evalueren. De Noord-Nederlandse afdeling van Eurocat was, als onderdeel van Genetica, opgericht door Leo ten Kate en kwam onder leiding van Martina Cornel. Zo maakte ik kennis met dit onderzoek en het sprak me zeer aan.
Het persoonlijke in dit onderzoek naar aangeboren afwijkingen aan de ene kant en de grote getallen aan de andere kant vond ik heel boeiend en spannend.
Ik deed een postdoctorale opleiding tot Epidemioloog en kon daarna als onderzoeker aan de slag. We schrijven het jaar 1993, en ja, nog steeds bij Eurocat!
Analyseren van data, schrijven van artikelen, kritisch nadenken, veel internationale contacten, ik vond het allemaal even mooi.
Twee keer ben ik hoofd geweest, waarvan ik de tweede periode mijn mooiste tijd bij Eurocat vind.
Ik was een beetje ‘older and wiser’ geworden, denk ik. Samen met collega Renée Lutke mocht ik leiding geven aan een prachtig team. Wij staan internationaal heel goed aangeschreven en we participeren daarom ook in veel grote studies naar aangeboren aandoeningen. We hadden vele congressen en symposia in alle delen van de wereld.
De laatste vijf jaar ben ik heel druk geweest met EUROlinkCAT, een grote Europese studie die de eerste 10 jaar van het leven heeft onderzocht van kinderen met een aangeboren aandoening. Hoe vaak worden ze geopereerd, hoe vaak en hoe lang liggen ze in het ziekenhuis, krijgen hun ouders de hulp die ze nodig hebben? En maakt het uit in welk Europees land je woont?
Ik zit in het bestuur van deze studie. Enorm inspirerend om van binnenuit te kunnen meekijken en mee te beslissen. Net als bij mijn eigen team merkte ik hoe belangrijk vertrouwen is om echt goed te kunnen samenwerken en hoeveel plezier je daar dan van hebt.
Leuke vraag! Hoe lang heb ik?
Het mooie in mijn werk vind ik dat het onderzoek is wat er toe doet, wat relevant is. We onderzoeken wat risicofactoren zijn in een zwangerschap, maar ook hoe je die zwangerschap zo goed mogelijk kunt voorbereiden, denk aan mijn promotieonderzoek naar foliumzuur.
En het gaat om heel veel mensen, niet alleen in Nederland maar ook internationaal. Ik heb het altijd belangrijk gevonden dat we dit niet alleen in hoog scorende wetenschappelijke tijdschriften kwijt konden (wat ons heel goed is gelukt), maar ik wilde ook altijd het nieuws van ons onderzoek zo laagdrempelig mogelijk kwijt, zoveel mogelijk mensen bereiken.
Daarom ook schrijven we van ieder artikel een ‘leken’samenvatting voor de Eurocat website.
Preventie vind ik belangrijk, “voorkomen is beter dan genezen” en hoe moeilijk dat soms ook is in mijn vakgebied, het was wel altijd mijn drijfveer. Want voorkomen betekent niet alleen een aanzienlijke besparing op gezondheidskosten maar vooral voor de individuele ouder kan er veel leed bespaard worden.
Aangeboren aandoeningen komen bij ongeveer 3% van de kinderen voor, dus gelukkig maar bij een klein percentage van alle kinderen die geboren worden. Mede daarom is samenwerking belangrijk, met organisaties in binnen- en buitenland. Dat zal ook steeds belangrijker worden voor de toekomst van Eurocat. Samenwerken om data te delen, data te koppelen (zoals bij EUROlinkCAT) om zo nog meer kennis te krijgen over het ontstaan en mogelijk voorkomen van aangeboren aandoeningen.
Ik vind het geweldig dat ik hier 35 jaar aan mocht meewerken. En ik geef met heel veel plezier en alle vertrouwen het stokje over aan mijn opvolger Dieuwke Broekstra. Het is een comfortabel en fijn gevoel dat ik Eurocat aan haar kan overdragen.
Haha, waar zal ik beginnen…
Weet je, het voelt niet als pensioen. Ik ga gelukkig nog met zoveel plezier naar mijn werk en ben absoluut geen streepjes aan het zetten. Ik heb hier welbewust voor gekozen maar niet omdat ik er ‘aan toe’ was. Ik zie het echt als een nieuwe fase in mijn leven waar ik nog meer tijd ga krijgen voor allerlei zaken die ik nu al zo leuk vind, zoals wandelen. En dan niet op de Hermien de Walle manier van, hoe loop ik zo snel mogelijk, zoveel mogelijk kilometers, maar met een goede verrekijker en een vogelapp nu eens echt stil staan en genieten van al het mooie.
Fietsen met Aize, mooie tochten op de racefiets die dan niet altijd in het weekeinde hoeven.
Verder liggen er drie grote stapels met onder andere geschiedenis- en theologische boeken klaar. Die roepen al veel langer “Lees mij, lees mij!”.
Vooral in de politieke biografieën heb ik veel zin. Aize en ik moeten natuurlijk nog wel wat te bepraten hebben aan het eind van de middag. Je moet wel interessant blijven voor elkaar, maar daar ben ik dus niet bang voor.
Het mooiste gevoel lijkt me ’s ochtends, je wordt wakker en denkt: “Wat zal ik vandaag eens gaan doen, waar heb ik zin in?” Wat een rijkdom is dat!
Hermien, hartelijk dank voor dit gesprek. Houd ons op de hoogte van je prepensioen-avonturen!
Team Eurocat NL