‘We zien soms maar twee of drie kinderen per jaar met een specifieke aandoening,’ zegt De Kleine. ‘Dat betekent dat je niet kunt terugvallen op standaardervaringen of wetenschappelijk onderzoek. Veel van onze vragen moeten we zelf beantwoorden door eigen onderzoek te doen.’
Een van die vragen is: wanneer opereer je?’ zegt De Kleine. ‘Wacht je te lang, dan kunnen er problemen ontstaan zoals infecties of schade aan de lever. Maar opereer je heel vroeg, dan is het technisch veel moeilijker omdat zo’n kindje nog zo klein is.’ Dat soort afwegingen maken De Kleine en Loeffen samen, vaak meerdere keren per week.
De Kleine is als chirurg gewend om te denken in organen, operaties en oplossingen. Toch heeft de samenwerking met Loeffen zijn blik veranderd. ‘Ik keek vooral: kan ik opereren en hoe dan,’ zegt hij. ‘Van Erik leer ik om eerst stil te staan bij het moment. Hoe gaat het nú met dit kind? Hoe groeit en ontwikkelt het zich? Kunnen we veilig wachten, of juist niet?’
Loeffen kijkt breder naar de gezondheid van het kind en de gevolgen op langere termijn. ‘Een operatie is nooit een los moment,’ zegt hij. ‘Het heeft impact op de rest van het leven van een kind.’
‘Ruben laat zien wat er kan, ook bij heel jonge kinderen.’
Andersom leert Loeffen van de technische mogelijkheden van de chirurgie. ‘Ruben laat zien wat er kan, ook bij heel jonge kinderen. Dat helpt mij om beter te begrijpen wanneer een operatie echt nodig is en wat het oplevert.’
Ook nieuwe technieken spelen daarin mee. ‘Bij oudere kinderen kan een operatie soms met een robot. Dat betekent kleinere wondjes en vaak een sneller herstel. Door samen te werken, leer ik die keuzes beter onderbouwen.’
‘We kijken echt samen naar hetzelfde probleem, maar vanuit een andere invalshoek,’ zegt Loeffen. ‘En juist dat maakt de zorg beter.’
Omdat deze aandoeningen zo weinig voorkomen, is ook samenwerking met andere landen essentieel. De Kleine reisde zelf naar Londen, Chicago, Parijs, Leeds en Brussel om technieken te leren en ervaring op te doen.
‘Zo hebben we bijvoorbeeld robotchirurgie geleerd door eerst mee te kijken in Leeds,’ vertelt hij. ‘Daarna hebben we die techniek hier in Groningen ingevoerd, onder begeleiding van diezelfde collega’s.’ Die kennis wordt nu weer doorgegeven. Onlangs kwamen veertig jonge kinderleverartsen en -chirurgen uit heel Europa naar het UMCG voor een internationaal opleidingsprogramma. De Kleine: ‘Al eerder kwamen er collega’s uit Parijs meekijken hoe wij kinderlevertransplantaties uitvoeren en binnenkort volgen ook collega’s uit Berlijn en Kopenhagen.’
‘Je leert van elkaars ervaringen,’ zegt Loeffen. ‘En misschien nog belangrijker: je leert elkaar kennen. Daardoor is het later veel makkelijker om contact op te nemen als je een vraag hebt.’
‘Daarom blijf je vragen stellen. Aan elkaar, en aan collega’s in Europa en wereldwijd.’
Voor De Kleine en Loeffen is de kern van hun werk: samen blijven leren, juist omdat de patiëntengroep zo klein en complex is. ‘Je weet dat je het niet alleen kunt,’ zegt Loeffen.
De Kleine vult aan: ‘Daarom blijf je vragen stellen. Aan elkaar, en aan collega’s in Europa en wereldwijd.’
In het UMCG kom je veel verschillende mensen in opleiding tegen. We zijn dan ook een plek waar onderwijs gegeven en ontwikkeld wordt. In de rubriek Geleerd kun je meelopen met de mensen, het onderwijs en de opleidingen. Elke acht weken opnieuw.
