Vrouwen bevinden zich in de medische wereld nog steeds vaak in een werkomgeving waar mannen de boventoon voeren. In het sponsorprogramma van het UMCG zijn jonge gepromoveerde vrouwelijke medisch specialisten die hun klinisch werk combineren met wetenschappelijk onderzoek - in het programma sponsees genoemd - gekoppeld aan ervaren collega's: de sponsoren. De sponsees kunnen bij hen terecht voor advies, coaching of om samen over bepaalde onderwerpen of strategische thema’s te sparren.
Radioloog Monique Dorrius ontdekte dat het in een ziekenhuis niet alleen om vakinhoudelijke kennis draait. Politiek, financiën en management spelen eveneens een belangrijke rol. Dorrius: ‘Ik had al veel wetenschappelijk onderzoek gedaan, promovendi begeleid en aanzienlijke fondsen geworven, maar vroeg me toch altijd nog af of het voldoende zou zijn om een volgende stap in mijn loopbaan te zetten.’
Daarom meldde zij zich aan bij het sponsorprogramma en werd gekoppeld Isabelle van Gelder. De steun van haar sponsor bleek een keerpunt voor Dorrius. ‘Ik kreeg niet alleen praktische handvatten voor het verder ontwikkelen van mijn CV, maar ook extra inzichten hoe ik me kon positioneren in het ziekenhuis. Verder leerde zij mij vooral hoe om te gaan met uitdagingen die niet direct op mijn vakmatige vlak liggen, maar juist op bestuurlijk-politiek of interpersoonlijk terrein.’
‘Dit draagt bij aan persoonlijke ontwikkeling én organisatorische bewustwording’
Het sponsorship leidde voor Dorrius tot een concrete vervolgstap in haar loopbaan. ‘Mijn sponsor hielp me het vertrouwen te vinden om me kandidaat te stellen voor de functie van associate professor. Dit traject was allesbehalve makkelijk en mijn sponsor speelde hierbij een cruciale rol. Ze hielp me niet alleen met de voorbereiding van mijn presentatie voor de commissie, maar gaf ook waardevolle inzichten in hoe ik me moest presenteren.’
Leverchirurg Marieke de Boer is nog maar net begonnen aan het sponsorprogramma. Zij heeft zelf nooit bewust een structurele achterstand ervaren in opleiding of carrièrekansen. Maar zij merkt wel dat maatschappelijke acceptatie van vrouwen nog altijd achterblijft. ‘Vooral patiënten reageren soms verbaasd of wantrouwend op het feit dat een vrouw een complexe en langdurige operatie uitvoert. Zulke opmerkingen lijken onschuldig, maar kunnen op termijn onder je huid kruipen en twijfel zaaien over je eigen kunnen.’
In het UMCG ervaart De Boer zelf minder expliciete weerstand, maar ook hier spelen onbewuste aannames een rol. ‘Uiterlijk, leeftijd en gender beïnvloeden hoe artsen worden waargenomen.’ Het sponsorprogramma ziet zij vooral als een positieve kans. ‘Mijn sponsor, Stefan Willems, helpt mij om bewust stil te staan bij mijn volgende loopbaanstappen en om pro-actiever na te denken over leiderschap en positionering. Dat is volgens mij waardevol voor iedereen, niet alleen voor vrouwen. Zorgprofessionals worden gemakkelijk opgeslokt door de dagelijkse praktijk. Dit programma biedt mij focus, reflectie en ruimte om mijn ambities scherper te formuleren.’
Monique Dorrius kreeg kort voor de kerstperiode het bericht dat ze is benoemd tot associate professor. Ze is daar trots op en verheugd over. Maar toch heeft ze gemengde gevoelens over de invloed en de waarde van titels in de medische wereld. ‘Ik geloof sterk in het belang van goede zorg en het bieden van wetenschappelijk onderbouwde behandelingen. Tegelijkertijd vraag ik me af of titels echt de maatstaf zijn voor iemands waarde in de zorg.’
Voor Dorrius draait het uiteindelijk om het verbeteren van de patiëntenzorg en het samenwerken in teams die zich inzetten voor de wetenschap en de patiënt. ‘Juist daarom werk ik graag samen met collega’s die zich vooral op de klinische praktijk richten. Zelf sta ik ook veel in de kliniek om samen met anderen te werken en om te leren van collega’s. En ook om te beoordelen of de inzichten uit mijn onderzoek daadwerkelijk praktisch toepasbaar zijn. Ik wil me graag voor die samenwerking inzetten, wat meer van mijn managementvaardigheden zal vragen. Mijn sponsor kan ik altijd benaderen om hierover te sparren. Dat blijft voor mij heel waardevol.’
De Boer en Dorrius geven aan dat het sponsorprogramma belangrijk is om ook vrouwen zichtbaar te maken in leiderschapsrollen en om de genderongelijkheid te blijven aanpakken. Daarnaast wijst De Boer op het belang van het herkennen van onbewuste patronen binnen organisaties. ‘Door deze bespreekbaar te maken, kan een werkomgeving ontstaan waarin talent beter tot zijn recht komt, ongeacht gender. Sponsorship zie ik als een verrijking die bijdraagt aan persoonlijke ontwikkeling én organisatorische bewustwording.’
Het sponsorprogramma in het UMCG draait nu ongeveer twee jaar. Er doen ongeveer 25 sponsees mee aan het programma en er zijn ruim 20 sponsoren aan verbonden.
In het UMCG kom je veel verschillende mensen in opleiding tegen. We zijn dan ook een plek waar onderwijs gegeven en ontwikkeld wordt. In de rubriek Geleerd kun je meelopen met de mensen, het onderwijs en de opleidingen. Elke acht weken opnieuw.
