Linda Bakker (43) uit Haaksbergen heeft een aangeboren hartafwijking. Bij haar geboorte was dat nog niet duidelijk, vertelt haar moeder Margreet aan de keukentafel in Haaksbergen. ‘Ze had een open ruggetje en we kregen te horen dat ze misschien niet zou kunnen lopen. Ook zagen de artsen een gaatje in haar hart, maar dat hoefde geen probleem te zijn.’
Een jaar later gaat het niet goed met de dan 1-jarige Linda: als haar moeder Linda uit haar bedje haalt, zit er nauwelijks leven in haar. Dan blijkt dat Linda de aangeboren hartafwijking Tetralogie van Fallot heeft, een zeldzame aandoening waarbij een kind vier afwijkingen aan het hart heeft. Linda wordt geopereerd en hoewel het daarna beter met haar gaat, blijft Linda de hulp van haar ouders nodig hebben en zit ze in een rolstoel.
Regelmatig komt Linda in het ziekenhuis in Enschede op controle. Daar kreeg ze een paar jaar geleden onverwacht slecht nieuws te horen. Linda had altijd al last van een lekkende hartklep, maar dat was nu dusdanig ernstig dat ze een operatie nodig had. ‘De artsen waren echter bang dat Linda een openhartoperatie niet zou trekken’, zegt haar vader Joop. Een eventuele heroperatie was te risicovol voor Linda. En dus leek het erop dat er niets meer mogelijk was voor Linda. Het maakte haar erg somber: ze had weinig energie, sliep slecht en voelde zich depressief.
De opluchting bij Linda en haar ouders was dan ook groot toen een aantal jaar later bleek dat er tóch iets mogelijk was. Margreet: ‘De techniek gaat snel, vertelde onze nieuwe arts in Enschede, en een paar weken later werden we gebeld door het UMCG. Linda kon toch een nieuwe hartklep krijgen: via de lies.’
Als patiënten met een aangeboren hartafwijking een nieuwe pulmonaalklep (één van de vier hartkleppen, tussen de rechterkamer en de longslagader) nodig hebben, kan dit of via een openhartoperatie of via een smal buisje door de lies.
Voor bepaalde patiënten leent de anatomie zich echter niet voor een klep via de lies, legt cardioloog Elke Hoendermis uit. ‘Tot voor kort was er voor hen alleen een operatie mogelijk waarbij de borstkas opengemaakt moet worden. Dit is best ingrijpend voor sommige patiënten. Nu is er een nieuwe, grotere klep ontwikkeld die ook te plaatsen is in patiënten met zo’n ‘ongunstige’ anatomie. De klep brengen we in met een smalle buis via de lies bij het hart van de patiënt.’
Het Centrum voor Congenitale Hartafwijkingen van het UMCG is het derde centrum in Nederland dat deze ingreep heeft uitgevoerd. Elke Hoendermis deed de ingreep samen met haar collega Bastiaan Zwart. ‘We verwachten dat we door de beschikbaarheid van dit nieuwe type klep deze ingreep in de toekomst bij meer patiënten kunnen doen’, zegt Zwart. ‘We hebben nu vier verschillende kleppen beschikbaar om te gebruiken als we de longslagaderklep moeten vervangen via de lies. Dit geeft nog meer mogelijkheden om iedere patiënt optimaal te behandelen.’
Voor Linda was de ingreep behoorlijk spannend, want ‘je weet niet wat je te wachten staat’. De ingreep verliep gelukkig goed. ‘Ik voel me topfit!’, was het eerste dat Linda uitriep nadat ze wakker werd op de uitslaapkamer. ‘De artsen in het UMCG waren heel meelevend en blij voor ons’, zegt moeder Margreet. ‘Ze werd op een donderdag geopereerd en mocht de volgende dag alweer naar huis. Er was nog even twijfel over een longfoto, maar uiteindelijk was ook daarop niets te zien.’
De impact van de nieuwe hartklep voor Linda is enorm. Ze is vrolijker, minder moe en kan ook wat meer zelf bewegen. ‘Ze oefent veel met rondjes rijden in haar rolstoel om het huis heen. Voor de ingreep was ze na vijf of zes omwentelingen al moe, nu haalt ze wel vijftig.’ ‘En ik slaap veel beter’, vult Linda aan: ‘ik ben blij dat ik het gedaan heb!’
