‘Achteraf gezien had ik al lang klachten. Zo herinner ik me dat ik jaren geleden na een crematie met mijn neef naar de parkeerplaats liep en hij zei: ‘Wat ben je kortademig. Ik maak me daar zorgen over.’ Mijn zus had er ook al eens een opmerking over gemaakt en tijdens een fietstocht met vrienden op de Veluwe kon ik ze niet goed bijhouden, maar ik zocht er niks achter. Het kwam vast doordat ik ouder werd of door mijn aangeboren spier- en gewrichtsaandoening. Dat er iets met mijn hart aan de hand was, kwam pas aan het licht toen ik voor mijn jaarlijkse controle bij de praktijkondersteuner van de huisarts kwam. Ik vertelde haar dat het me steeds meer moeite kostte om met de fiets de hoge brug over het Van Starkenborghkanaal over te komen. Ze stelde voor een hartfilmpje te laten maken en daarop zagen ze dat er iets met mijn hart was.’
‘Ik wist meteen wat ik wilde en heb de keuze voor mezelf al gemaakt toen de cardioloog in het OZG aan mijn bed kwam om de uitslag van het kijkonderzoek van mijn hart te vertellen. Ze legde uit dat mijn aortaklep ernstig verkalkt was en vervangen moest worden. Dat kon in het UMCG via een grote openhartoperatie, of met een minder risicovolle operatie waarbij ze een nieuwe klep via lies de inbrengen. Ze zei: ‘Als ik u zo zie - u maakt op mij een fitte indruk - dan lijkt de openhartoperatie mij een goede keuze.’ Ik wilde weten waarom en toen vertelde ze dat de klep die ik bij de openhartoperatie kon krijgen wel zo’n 20 jaar meegaat en die andere 6 of 7 jaar. Nou, dan wist ik het wel.’
Heel spectaculair allemaal
‘Nee. Ook niet toen de hartchirurg in het UMCG me vertelde dat er een kleine kans bestond dat ik de openhartoperatie niet zou overleven. Ik werd daar niet bang door maar vond het juist heel fijn dat hij alles zo rustig uitlegde. Hoe ze mijn borstbeen gingen openzagen, mijn borstkas zouden openklappen en ik aan de hartlongmachine zou komen te liggen. Heel spectaculair allemaal. Ik wilde het naadje van de kous weten. Mijn vrouw stond ook achter mijn keuze, maar mijn zwager, die vond het nogal wat. Die zei dat hij zelf voor de andere optie zou hebben gekozen en dan over 6 of 7 jaar wel weer zou zien. Maar zo ben ik niet. Als ik het doe, dan wil ik het goed doen.’
‘Dat was dan vast de uitgebreide intake die ik heb gehad met twee aardige dames - ik denk dat het verpleegkundig specialisten waren. Ik moest onder meer een testje doen: opstaan van de stoel, naar de hoek van de kamer lopen en weer gaan zitten. Zo wilden ze vast mijn conditie testen. En ze stelden heel veel vragen. Eentje sprong er voor mij uit, die ging over autonomie. Voor mij is dat heel belangrijk. Ik wil niet afhankelijk zijn en wil zelf de regie hebben en zelf keuzes kunnen maken. Dat die intake bedoeld was voor het maken van een behandelkeuze was mij overigens niet duidelijk. Voor mezelf heb ik die keuze op een ander moment gemaakt.’
‘Ik vond het allemaal heel bijzonder om mee te maken. Dat er bijvoorbeeld een groot team voor je klaarstaat als je de operatiekamer wordt binnengereden en de chirurg, ik denk tenminste dat die het was, iedereen aan je voorstelt en ze dan samen de hele procedure doornemen. Ik heb personeelswerk gedaan en vind het boeiend hoe zo’n team samenwerkt. En op de verpleegafdeling had ik leuke gesprekken met de zoon van een andere patiënt en ik spreek nog steeds af met iemand die ik tijdens mijn revalidatietraject in Beatrixoord heb leren kennen. Zo’n hartoperatie levert dus ook pluspunten op en het grootste pluspunt is dat ik hier nu zit. Het had anders met mij kunnen aflopen, zoals bij mijn vader en zus is gebeurd. Ik ben blij dat ik hier, in ons nieuwe appartement, met mijn vrouw kan genieten van de laatste etappe van ons leven.’
Elke patiënt heeft een verhaal. In de rubriek De Patiënt nodigen we onze patiënten uit om hun persoonlijke ervaringen over leven met ziekte of na genezing te delen. Vanaf het moment dat ze over de UMCG-drempel komen of nog daarvoor. In het interview deelt elke acht weken een patiënt diens bijzondere verhaal.
