'Als je boven bent, kun je daarna lekker naar beneden'

'Ik voelde me in Beatrixoord meteen vertrouwd. Ik kwam op een kamer met twee andere mannen en een van hen had dezelfde dwarslaesie als ik. Met hem heb ik nog steeds contact, hij is ook handbiker. In Beatrixoord stimuleren ze je aan het einde van je revalidatietraject om een sport te kiezen. Anders raak je je calorieën niet meer kwijt. Bij mij waren er ook kilootjes bij gekomen.' 

Deed je al aan sport? 

'Ik heb altijd aan judo gedaan. Judoër Cees Roest, die ook een dwarslaesie heeft, liet ons zien dat judo met een beperking mogelijk is. Maar het gooien, wat ik het leukste vond, kon ik niet meer. Daarom was judo niet meer de sport voor mij.' 

Hoe kwam je erop om te gaan handbiken? 

'Beweeg- en leefstijladviseur Eric Helmantel zei tegen mij: 'We gaan een keer fietsen'. Dat was superzwaar, want je doet alles vanuit je armen en dan merk je dat die niet zo sterk zijn als je benen. Met een handbike heb je bovendien een nieuwe zithouding waar je aan moet wennen. Ik had een paar keer meegetraind toen ze vroegen of ik in het handbiketeam wilde. Ik studeerde integrale veiligheidskunde, moest nog afstuderen en daarna werk zoeken. En ik moest nog wat meer landen, leren omgaan met mijn handicap, van alles verwerken. Ik woonde toen in een gepast appartement met thuiszorg.'  

Toch staat er een handbike in je huis 

'Een jaar later was ik afgestudeerd en ben ik op mezelf gaan wonen. Nu ben ik meer zelfredzaam. Ik was begonnen met sporten in de sportschool, maar was daarop den duur wel klaar mee. En toen belde Eric Helmantel, of ik mee wilde doen met de HandbikeBattle in Oostenrijk. Ik heb me over laten halen. Fietsen zoals ik vroeger deed met mijn vader om de provincie te leren kennen, was altijd met koffie en gebak erbij. En dat kan niet als je in een handbike zit, want daar kom je niet zomaar uit. Daar hadden ze een oplossing voor. Je fietst altijd met een buddy en mijn buddy heeft een kar bij zich waar de rolstoel in kan. Zo kan ik wel het terras op. Dat sociale vind ik belangrijk, ook omdat je niet met elkaar kunt praten tijdens het fietsen. Een handbike heeft drie wielen en is te breed om naast elkaar op het fietspad te rijden.'  

Je ging dus serieus trainen 

'Met zes handbikers hebben we het hele jaar getraind. Eerst binnen op de tacx waar de fiets opstaat, daarna buiten met viaducttraining. Je gaat dan vaak omhoog en omlaag en dat is al snel superzwaar. Toen we naar de VAM-berg in Hooghalen gingen, was dat het eerste echte pukkeltje. Nou, ik had drie pauzes nodig om op adem te komen, zo zwaar was dat.' 

Toen moesten de echte bergen nog komen 

'We gingen een trainingsweekend naar de bergen van Tecklenburg. Daar deden we voor het eerst een langere training en merkte ik dat ik het dalen heerlijk vond. Je tikt zo de 60 km per uur aan en als ik weer moest klimmen, dacht ik: Als je eenmaal boven bent, kun je daarna lekker naar beneden.'  

'Hier zag ik voor het eerste allemaal mensen met ene handicap in hun volle kracht'

Hoe ziet de HandbikeBattle eruit? 

'In het Kaunertal in Oostenrijk komen deelnemers van verschillende revalidatiecentra uit Nederland samen. Met het UMCG zijn we echt een team: met een eigen UMCG-bus en kleding stralen we dat ook uit. Het hotel waar we verblijven is mooi en helemaal aangepast voor mensen in een rolstoel. Hier zag ik voor het eerst allemaal mensen met een handicap in hun volle kracht.'   

Jullie waren helemaal klaar voor de start op 25 juni 

'Het was die dag 30 graden en op de fiets leek 'de muur', het stuk omhoog bij de gletscher met veel haarspeldbochten, nog hoger dan toen ik die in de bus had gezien. We werden uitgezwaaid door schoolkinderen met vlaggetjes en er was veel publiek. Die laatste bocht van de muur is de UMCG-bocht, zoals je op de Alpe d'Huez een Nederlandse bocht hebt. Helemaal versierd en ook hier is veel publiek.  
Ongeveer 5 kilometer voor de finish kreeg ik een lekke band. Dat betekende voor mij een rustmoment, terwijl de band geplakt werd. Ik was op aan het raken en toen ik twee bochten voor het einde weer een lekke band kreeg, zag ik een pauze in de volle zon niet meer zitten. Ik dacht, nou fiets ik door met die lekke band. Een van de paralympiërs kwam naast me rijden en heel veel mensen bleven me aanmoedigen. Ik reed bijna tegen de finishpaal aan, maar het was een enorme ontlading toen ik het gehaald had. We vielen elkaar in de armen, mijn moeder en vader stonden bij de finish te juichen en waren hartstikke trots. En ik ook op mezelf.' 

Blijf je handbiken? 

Eerder dacht ik, wat biedt het handbiken mij? Ik zit alsnog op wielen. Maar ik kom verder dan met de rolstoel en je kunt de rust opzoeken buiten de stad. Ik doe het met een team, dat is gezellig en ik kan mijn hoofd leegmaken, denk minder na over zorgen. Ik ben 5 kilo kwijt en fitter dan eerder. Het doet ook veel met je kracht, merkte ik toen ik een keer viel en overeind moest komen.' 

Het handbiken heeft je dus veel gebracht 

'Ik kwam een tijd niet in Beatrixoord en nu ben ik er dus elke week om met handbikers te trainen. Eerder was het er fijn, omdat buiten de boze buitenwereld was en ik in mijn rolstoel alles moest ontdekken. Nu kom ik er voor de gezelligheid en het sporten. Ik wil weer meedoen met de HandbikeBattle. Ik train op vrijdagen en het Noord Paralympisch Team heeft me ook al uitgenodigd om eens langs te komen. Een aantal van ons kan voor de Paralympische Spelen gaan, maar dat is niets voor mij. Mijn sociale leven en mijn werk als veiligheidskundige zijn ook belangrijk!