Onze zorg is voor de hele familie

Wie bevalt in het UMCG heeft vaak meer dan alleen verloskundige zorg nodig. Als het kan, brengen we die zorg naar de moeder, haar partner en hun pasgeboren kind. In hun eigen kamer op de kraamafdeling.

Krista en Feike kregen in juli hun dochter Zoë en het gaat goed met alle drie. Krista heeft een nieraandoening en er is niet veel bekend over de risico’s van een zwangerschap. ‘Het ziekenhuis in Sneek verwees ons daarom naar het UMCG.’ 

Alles uit de kast

‘Vanaf dag één is alles uit de kast gehaald om de bevalling goed te laten verlopen', vertelt Krista. ‘De nefroloog en de gynaecoloog waren meteen betrokken, ik heb de anesthesioloog, cardioloog en kinderarts gesproken en je zou het misschien niet denken, maar ik vond al die afspraken heel fijn. Daarna lag er een duidelijk plan voor alles wat er zou kunnen gebeuren tijdens de bevalling. Ik wist zeker dat het goed zou komen.’

Hartbewaking op afstand

Tijdens de bevalling lag Krista aan de hartbewaking en op K3, de kraamafdeling, stond daarna ook een kamer met hartbewaking voor haar klaar. De critical care unit (CCU) van Cardiologie hield haar op afstand goed in de gaten en Feike, Krista en Zoë kregen op K3 hun eigen plek. 

Levensveranderend

’Ik dacht daar later nog over na', vertelt Feike, ‘maar achteraf had ik helemaal niet begrepen dat Zoë op de kinderafdeling had kunnen liggen en Krista op Cardiologie. We werden een gezinnetje, dat is echt levensveranderend. Als je dan de eerste dagen uit elkaar getrokken wordt.... Daar had ik niet aan moeten denken.’

Het lijkt me vreselijk

‘Ik wist dat deze mogelijkheid van hartbewaking op de verlosafdeling nieuw was in het UMCG en ik vind het geweldig', zegt Krista. ‘Met alles wat in me zit, had ik een kind op de wereld gezet en als ik dan daarna ergens anders heen moest dan mijn kind... Het lijkt me vreselijk.’

Even afgekoppeld

De monitor en vooral de mensen erachter, gaven Krista ‘absoluut een vertrouwd gevoel’. ‘Vlak na de bevalling had ik hartkloppingen en dat is op zich normaal, maar ik wist dat als er echt iets was, dan staan ze hier.’ Als ze ging douchen of naar de wc moest, belde de verpleegkundige met de collega's van de hartbewaking. ‘Om te zeggen dat ik even afgekoppeld werd en zij mij in de gaten hielden.’

Heel persoonlijk

’Zelf afkoppelen en een stukje wandelen, was er ook niet bij', vult Feike aan. ‘Ik denk dat er dan in no time een reanimatieteam voor ons had gestaan. Omdat ze geen gegevens meer binnenkregen.’ Een menselijk ziekenhuis, zegt Feike over het UMCG. 'Ondanks dat het zo groot is, vind ik de zorg heel persoonlijk. Ja, we zijn heel goed begeleid, zeker ook bij het voeden.’ Alleen misschien nog eens een ander slaapbankje, oppert hij. Iets groter en iets minder hard. ‘Maar ik mag natuurlijk al helemaal niet klagen’, lacht hij.