Sape onderging een levertransplantatie en kreeg daarna met verschillende uitdagingen te maken. Met behulp van een leefstijlcoach kreeg zijn leven weer een positieve wending. Frans Cuperus (maag- darm- en leverarts in het UMCG) was degene die hem naar de leefstijlcoach verwees. In dit artikel doen Sape en Frans hun verhaal.
Sape's leven voor de transplantatie was zwaar. Hij voelde zich constant moe en dat had effect op zijn humeur. Na bezoeken aan de huisarts en internist werd hij opgenomen in het ziekenhuis met ernstige leverproblemen. Zijn situatie was zo ernstig dat hem werd verteld dat hij binnen twee dagen zou overlijden. Een levertransplantatie werd pas overwogen toen Sape in leven bleef. Na een lange wachttijd en meerdere oproepen voor een transplantatie, kreeg hij uiteindelijk een nieuwe lever. Hij voelde zich als herboren.
Sape begon aan zijn herstel, maar stuitte op nieuwe uitdagingen. Hij werd niet meer geaccepteerd op zijn oude werkplek en werd na enkele maanden (en tijdens zijn re-integratie) ontslagen. Dit leidde tot een ernstige burn-out. Sape besloot zijn leven om te gooien en verkocht alles om te gaan reizen. Hoewel hij genoot, bleef het gevoel knagen dat hij niet echt een tweede kans had gekregen.
Terug in Nederland merkte Sape dat hij weer aankwam en zich niet goed voelde. Hij besloot op advies van zijn arts om mee te doen aan een tweejarig leefstijlprogramma (een Gecombineerde Leefstijl Interventie). Dit programma gaf hem het extra zetje dat hij nodig had om zijn eetgewoonten aan te passen en gewicht te verliezen. Hij ging van 113 kilo naar 94 kilo in anderhalf jaar tijd, zijn suikerziekte kwam onder controle en hij voelde zich fitter en zelfverzekerder.
De leefstijlcoach speelde een cruciale rol bij de verandering van Sape’s leefstijl. Door te luisteren, begrip te tonen en praktische adviezen te geven, hielp zij hem de knop om te zetten. De focus lag niet alleen op voeding en beweging, maar ook op het aanpakken van bredere levensvragen en uitdagingen. De coach bood daarbij steun en begeleiding, wat Sape hielp om vol te houden en zijn doelen te bereiken.
Frans, de arts die Sape begeleidde, ziet hem nu nog slechts één keer per jaar voor controle. Hij was betrokken bij Sape's prehabilitatie en revalidatie en gelooft sterk in de kracht van leefstijlbegeleiding.
Frans schetst een scenario waarin patiënten al vóór een transplantatie een test bij een sportarts ondergaan en een traject volgen om fitter te worden voor de operatie. Hij ziet prehabilitatie als een essentieel onderdeel van de behandeling. Gecombineerd met revalidatie, kan een groot verschil worden gemaakt bij het herstel van patiënten en hun algehele gezondheid. Frans benadrukt ook dat groepsinterventies psychologische voordelen hebben. Het samen met anderen aan de leefstijl werken, biedt steun en motivatie; dat is cruciaal voor het succes van de interventie.
Het verhaal van Sape en de inzichten van Frans onderstrepen het belang van leefstijlinterventies in de medische zorg. Door patiënten te motiveren en ondersteunen, kunnen artsen een grote bijdrage leveren aan de gezondheid en het welzijn van de patiënt. Dit verhaal benadrukt wat ons betreft dan ook de noodzaak om dergelijke interventies standaard onderdeel te maken van de zorgpaden voor patiënten. Het zou een vast onderdeel moeten worden van de medische zorg voor iedereen die een tweede kans op leven krijgt.
De schrijvers van dit artikel, Joep Hogenelst, Joris Veraart en Jesse Hilverda, doen mee aan UMCG NEXT. Dit meerjarige programma stelt trainees en young professionals in staat om het UMCG beter te leren kennen en zich in de organisatie te verdiepen. Zo ook in het thema Preventie. Joep, Joris en Jesse interviewden Sape en Frans en delen op basis van deze gesprekken hun eigen visie op het belang van leefstijl in de zorg.
