“In 2011 kregen we rond de twaalfde week van mijn zwangerschap te horen dat onze baby omphalocèle, een open buikje, had. Normaal gesproken groeit de buikwand na 3 maanden dicht. Maar bij sommige baby’s, zoals bij ons, is dit niet het geval. In het UMCG zeiden ze dat de baby een bult bij de navelstreng had waar een deel van de lever en darmen zat. Kinderchirurg dr. Hulscher vertelde wat ons te wachten stond en wat de problemen konden zijn. We mochten blij zijn als de baby 34 weken in mijn buik zou blijven, want dan zou de overlevingskans groter zijn. Het was een ontzettend spannende tijd.
Ik moest vaak ter controle naar de gynaecoloog en gelukkig ging de zwangerschap goed. We waren erop voorbereid dat hij met 34 weken rond kerst zou komen. Maar uiteindelijk is hij na 41 weken gehaald en is Niels op 17 maart geboren. Maanden later dan verwacht! Omdat de navelstreng te kort was, scheurde het vliesje dat om zijn organen zat en moest hij direct geopereerd worden. Het team stond al klaar en gelukkig ging de operatie goed. De volgende dag konden we Niels goed bekijken, hij lag lekker in de couveuse. Hij was – en is nog steeds – heel sterk.
Het was in die periode zo fijn dat de verpleegkundigen van Neonatologie ons dagelijks bijpraatten over hoe het met Niels ging. En toen hij na anderhalve maand naar huis mocht, kregen we gelijk thuiszorg voor de wondverzorging. Als we in het UMCG waren, ontvingen artsen en verpleegkundigen op de kinderafdeling ons altijd met open armen en werden we volledig ontzorgd. Na tien maanden waren Niels’ organen voldoende in de buik teruggezakt en kon dr. Hulscher de buikwand sluiten.
Inmiddels is Niels alweer 12 jaar oud. Toen hij 6 jaar was, bleek dat hij voedingsstoffen niet goed kon opnemen. Daardoor krijgt hij sindsdien sondevoeding om voldoende energie binnen te krijgen. Elke 3 maanden moet hij op controle komen bij kinderarts dr. Van Vliet. We zijn zo blij met hem. Niels heeft autisme, maar hij denkt altijd mee met Niels, staat altijd open voor vragen en grapjes, niks is te gek! Hij ziet en helpt Niels echt. Door artsen als Michel van Vliet vindt Niels het niet meer erg om naar het ziekenhuis te gaan.”
Marije Baas
