“Op 8 september 2005 was ik met een vriend aan het mountainbiken in het bos. Plotseling viel ik over het stuur heen en kwam ik op een ongelukkige manier op mijn hoofd terecht. Direct wist ik dat het mis was. Ik voelde namelijk niks meer vanaf mijn nek. Eenmaal in het ziekenhuis en na verschillende onderzoeken kreeg ik de diagnose. Ik had een incomplete dwarslaesie: het ruggenmerg in mijn nek was beschadigd. Ik moest zo snel mogelijk revalideren om de schade te beperken.
Het was ontzettend eng en frustrerend dat ik niks kon en voelde, vooral in het begin. 13 maanden was ik in Revalidatiecentrum Beatrixoord in Haren om te revalideren. Dit was ontzettend heftig voor me, vooral ook omdat ik bijna nooit naar huis kon. Maar de goede zorg van het deskundige personeel was hartverwarmend. Met hart voor hun werk hebben ze me vaak extra aandacht gegeven op momenten dat ik er doorheen zat.
Nooit zal ik het moment vergeten toen revalidatiearts dr. Mulder vroeg of ik zo hard mogelijk in haar hand kon knijpen. Aan het begin van de revalidatie wist ik niet of ik kon knijpen, want ik had nergens gevoel. De glimlach van dr. Mulder sprak boekdelen: zij voelde mij knijpen, er was nog hoop op vooruitgang. Ze gaf me het vertrouwen dat ik ervoor kon gaan, met als doel om zoveel mogelijk fysieke functies terug te krijgen.
En ze had gelijk. Ik kon steeds meer bewegen en voelen. Eerst mijn linkerhand, toen een teen en heel langzaamaan kreeg ik door al het revalideren meer spierkracht. Toen ik voor het eerst weer kon staan, had ik gewoon hoogtevrees. Maandenlang bekeek ik de wereld zittend of liggend. Wat was ik blij!
Nu, 17 jaar later, kan ik heel rustig aan lopen en bewegen. Wel ben ik wat lichaamsfuncties kwijt. Temperatuur in mijn benen voel ik niet meer. En mijn lichaam kan ook niet meer zweten. Ik leef met de dag: met een lach en een traan. Graag zou ik me willen inzetten als ervaringsdeskundige om mensen te helpen, omdat ik weet hoe het is om zoiets mee te maken. Bijvoorbeeld hoe je een positieve mindset krijgt na zoiets en hoe je de situatie vol kan houden. Gelukkig is er zoveel expertise in het UMCG is op het gebied van revalidatie en zijn er voortdurend ontwikkelingen op het gebied van revalidatie. Dat maakt me blij.”
Koos Broekema
