“In 2014, toen ik 39 jaar was, kreeg ik de diagnose borstkanker. Mijn partner en ik hadden toen nog geen kinderen – we waren ook nog maar een jaar bij elkaar – maar we hadden wel een kinderwens. Door de borstkanker maakte ik me grote zorgen of dat nog wel zou lukken, ik was tenslotte ook al wat ouder.
Direct na de diagnose heb ik de afdeling Gynaecologie van het UMCG gebeld. De kanker was zo groot, dat we direct actie moesten ondernemen, er was geen tijd meer om opties door te nemen om alsnog zwanger te kunnen raken. Op 8 oktober 2014 kreeg ik de diagnose, een maand later ging ik onder het mes en weer een maand later begon mijn eerste chemokuur. Gelukkig zorgde mijn oncoloog dr. Schröder samen met de artsen van Gynaecologie ervoor dat ik twee dagen voor mijn eerste chemo een spuit kreeg die mijn eierstokken platlegde. Zo werden er geen eicellen meer geproduceerd en kwam ik in de overgang. Dit was nodig, want zo was de kans kleiner dat de chemo mijn eicellen kapot zou maken. Op dat moment kon ik alleen maar hopen. Die tijd was ontzettend spannend.
Nadat de chemotherapie en bestralingen waren afgerond ben ik direct naar Gynaecologie gegaan om te laten checken of er nog ‘bruikbaar materiaal’ in zat. Vóór de chemo had ik nog drie eiblaasjes (vanwege mijn leeftijd was dit al weinig), en na de tijd was dit nog maar één. Toen mijn menstruatie weer op gang kwam ergens in 2015, juichte ik van blijdschap! Mijn partner en ik moesten vanwege de chemo in mijn lijf wel een jaar wachten voor we het konden proberen. Op een dag in het voorjaar van 2018 staarde ik vol ongeloof naar een zwangerschapstest met twee streepjes. Het was gelukt! De kans was zo klein, maar samen met de artsen van het UMCG hebben we alles op alles gezet en vier jaar na de diagnose ben ik bevallen van onze zoon.”
Alinda
