• Home
  • Contact
  •  NL 
  • Login medewerkers
  • mijnUMCG

Jesmin Poelstra, medisch maatschappelijk werker in het UMCG

Print 

“Een jonge vrouw met kanker in het hoofd-halsgebied kreeg te horen dat ze nog maar drie maand te leven had. Ze was altijd heel gesloten tegenover de buitenwereld, maar toen ik bij haar op de verpleegafdeling kwam gaf ze aan dat ze afscheidsbrieven voor haar kinderen wilde schrijven. Ik heb een schrijfblok voor haar gehaald en zei: kijk maar wanneer je inspiratie hebt. Ze wilde dat ik bij haar bleef, begon meteen met schrijven en liet me de brieven lezen. Heel intiem en indrukwekkend. Prachtig dat ze me toen wel toeliet.​”

Als medisch maatschappelijk werker staat Jesmin Poelstra kankerpatiënten bij van de afdelingen Chirurgische Oncologie en Mondziekten- , Kaak- en Aangezichtschirurgie. “Iedere vorm van kanker heeft haar eigen thematiek. Bij kanker in het hoofd-halsgebied krijgen bijvoorbeeld veel patiënten problemen met praten en eten. Dat is lastig in een maatschappij waarin alles verbaal heel snel gaat en mensen weinig geduld hebben. Ook schamen veel patiënten zich ervoor dat ze traag en met consumptie eten waardoor ze verjaardagen, kerstdiners en uit eten gaan moeilijk vinden. De spraak- en eetproblemen kan ik niet wegnemen. Ik kan patiënten wel helpen bij de verwerking en acceptatie van de gevolgen van hun ziekte zodat ze niet geïsoleerd raken, maar hun leven weer oppakken.”

Patiënten die de diagnose hoofd-halskanker hebben gekregen komen voordat ze geopereerd worden bij de medisch maatschappelijk werker op het spreekuur. “Ik maak kennis met de patiënt, peil hoe de boodschap is gevallen en wat de draaglast en draagkracht is. Iemand die net gescheiden of ontslagen is of een sterfgeval heeft meegemaakt, kan soms minder hebben dan iemand met een blanco voorgeschiedenis en ook kunnen er door de ziekte onverwerkte emoties naar boven komen. Trek ik het laadje dan wel of niet open? Het uiten van emoties kan opluchten, maar kan op dat moment ook te belastend zijn. De patiënt moet wel genoeg energie overhouden voor de operatie.”

Ieder mens is anders. De een staat meteen open voor de ondersteuning die de medisch maatschappelijk werkers kunnen bieden, de ander denkt het niet nodig te hebben of praat liever niet over zijn gevoelens. “Sommigen denken dat maatschappelijk werkers er alleen zijn voor mensen met schulden, huisvestings- of relatieproblemenproblemen. Ook zijn er bij die zich groot houden of zeggen: nait soezen, kop d’r veur! Maar al ben je nog zo nuchter, als je kanker krijgt kom je in een achtbaan van emoties terecht en het kan goed zijn om die te uiten. Niet iedereen kan dat even goed, binnenvetters en veel ouderen vinden het moeilijk. Maar lukt het me om ze toch zo ver te krijgen, dan merken ze dat het oplucht en ruimte geeft om verder te kunnen. En dat is belangrijk in zo’n loodzwaar behandeltraject.”

De medisch maatschappelijk werkers bieden ook ondersteuning met allerlei praktische zaken. “Dat kan gaan om iets kleins - zoals het schrijfblok voor de patiënt die afscheidsbrieven wilde schrijven - tot het regelen van zaken met ziektekostenverzekeraars. Ik heb zelfs een keer op een vrijdagmiddag snel een bruiloft georganiseerd voor een patiënt die zou overlijden voordat zijn geplande huwelijk zou plaatsvinden. Ik heb geregeld dat de arts een verklaring schreef voor de Officier van Justitie die toestemming moest geven voor het versnelde huwelijk, dat de gemeente Groningen een trouwambtenaar optrommelde, de Raad van Bestuur de mooie oude bestuurskamer beschikbaar stelde als trouwlocatie, Banqueting voor hapjes en drankjes zorgde en familie en vrienden naar het ziekenhuis kwamen. Iedereen werkte mee en was bereid iets extra’s te doen. Om 16.00 uur die middag is het stel getrouwd, een week hebben ze van hun huwelijk kunnen genieten.”

Ook na de operatie als patiënten op andere afdelingen een chemokuur en/of bestralingen krijgen, kunnen ze een beroep op Jesmin blijven doen. “De vertrouwensband die je met patiënten opbouwt is belangrijk. Je moet professionele distantie houden, maar tegelijkertijd mens blijven anders mis je het echte contact. In de auto terug naar huis overdenk ik altijd de dag.
De ene situatie raakt me meer dan de andere. Ik zie jonge mensen die komen te overlijden en ben daardoor erg in het hier en nu gaan leven. Ik geniet van het leven, pluk de dag.” (Auteur: Alies Hoogstra, mei 2016)

Volg ons op sociale mediaFacebook Volg ons op LinkedIn Twitter Youtube Instagram