• Home
  • Contact
  •  NL 
  • Login medewerkers
  • mijnUMCG

“Voor mij voelt de 4 Mijl als een marathon”

Print 
17 september 2018

​​​Ze is net terug van een vakantie in Frankrijk. Dolblij, want de 42-jarige Babette Ketelaar - Van Daal heeft het gewoon geflikt. “Ik heb de Eiffeltoren beklommen”, jubelt ze. Babette onderging twee jaar geleden een longtransplantatie in het UMCG. Sindsdien rijgt ze de sportieve mijlpalen aan elkaar. Haar nieuwe doel: de 4 mijl van Groningen uitlopen. “Ik ben braaf aan het trainen en mijn niveau kruipt omhoog. Maar ik vind mezelf al topfit”, lacht ze. 


Fotografie: Madeleine Sars

Babette haar leven hing twee jaar geleden aan een zijden draadje. ​Ze had ruim tien jaar daarvoor gehoord dat ze een afwijkende vorm van longemfyseem had. Een ziekte die waarschijnlijk is ontstaan door een virus dat ze als baby had opgelopen. De ziekte veranderde haar van een zakenvrouw die de wereld rondvloog in een vrouw die zichzelf iedere dag uit bed moest slepen. Haar wereld werd in die tien jaar tijd alsmaar kleiner en de simpelste dingen kostten haar steeds meer moeite. 

“Ik zat een week lang apathisch op de bank”​

“Onze kindjes hielden me op de been. Ik merkte pas hoe moe ik was toen mijn man een weekje met de kindjes op wintersport was. Toen heb ik alleen maar apathisch op de bank gezeten. Volkomen uitgeput.” 

Sportschool

Babette kon niet mee op wintersport omdat ze sinds begin 2016 op de wachtlijst stond. Haar longcapaciteit schommelde in die tijd rond de 13 procent en ze woog nog maar 45 kilo. “Toch was ik sterk genoeg voor transplantatie. Ik ben er van overtuigd dat dit komt omdat ik mezelf tot vlak voor de transplantatie naar de sportschool heb gesleept. Dat was niet altijd gemakkelijk want op den duur kon ik nog zoveel sporten, ik ging alleen maar achteruit. De ziekte vrat mij op en ik teerde zó in. Op het laatst was de grootste training om de sportschool überhaupt te bereiken. Toch bleef ik gaan. Twee keer per week.” 

“De ziekte vrat mij op”​

Toen Babette gescreend werd voor transplantatie bleek ze nog veel kracht in de benen te hebben. Al die uren in de sportschool, hoe zinloos ze soms ook leken, waren het meer dan waard geweest. Na acht maanden wachten, kwam het verlossende telefoontje. “Er waren longen. Binnen een uur stond een ambulance voor de deur en werd ik naar Groningen gebracht. Het moeilijkste was om afscheid te nemen van de kindjes. Ik was zo bang. Maar onderweg naar het UMCG zeiden mijn man en ik tegen elkaar: wat als het goed gaat?” 

Traplopen

Het ging goed. Meer dan goed. Want Babette liep drie weken na de transplantatie alweer de trap op. “Ze hadden me in het UMCG verteld dat ik naar huis mocht als ik zelfstandig kon traplopen. Ik ben die trappen jankend op gegaan. Maar het lukte me. Een half jaar na de transplantatie liep ik de avondvierdaagse met de kindjes. Ik weet gewoon zeker: hoe sterker je een transplantatie ingaat, hoe beter je eruit komt.” 

“Ik liep jankend de trap op”​

Inmiddels staat Babette weer volop in het leven. Ze geniet van haar gezin, doet vrijwilligerswerk voor het Longfonds en geeft voorlichting op scholen voor de Transplantatiestichting. “Niet primair om donoren te werven, wel om mensen aan het denken te zetten door mijn verhaal te vertellen.”

Tot het gaatje

Dankzij een revalidatietraject dat Babette in mei 2017 in het UMCG doorliep, heeft ze weer leren vertrouwen in haar lijf. Dat programma heeft tot doel om mensen die een transplantatie hebben ondergaan een zo hoog mogelijke kwaliteit van leven te kunnen bieden. Babette verbleef een week lang in revalidatiecentrum Beatrixoord in Haren, waar ze voedingsadviezen kreeg, mentale tips én fysieke testen en trainingen aflegde. 

“Ik kon veel meer dan ik dacht”​

“Ik werd uitgedaagd om tot het gaatje te gaan. Thuis durfde ik dat niet. Als ik dan tijdens het fietsen zwaarder begon te ademen, dacht ik dat ik iets stuk maakte. Doodeng vond ik dat. Maar in Beatrixoord ontdekte ik dat ik al veel meer kon dan ik dacht. Daar ben ik ook weer gaan zwemmen. Dat had ik al jaren niet meer gedaan. Die chloorlucht, die warmte. Ik kon ze niet verdragen. Maar nu krijg ik gewoon les in borstcrawl! Mijn zoontje vroeg me laatst al wanneer ik mijn B-diploma ging halen. Dat moest hij immers ook van mij.”

4 Mijl 

Babette werd onlangs gebeld door haar fysiotherapeut van Beatrixoord of ze mee wilde doen aan de 4 Mijl. Daar hoefde ze niet over na te denken. “Ik heb vorig jaar meegedaan aan de Dam by Night en dat gaf zo’n enorme kick, om na acht kilometer de finish te halen. Dikke tranen, natuurlijk.”

“Ik voel me topfit”​

Babette legde de afstand toen grotendeels wandelend af. Haar doel is om elk jaar een stukje verder te rennen. Ook tijdens de 4 Mijl hoopt ze dat zo lang mogelijk te kunnen doen. “Je moet je voorstellen dat 4 Mijl voor mij aanvoelen als een marathon. Maar ik ben al een tijdje braaf aan het trainen met mijn man. Zelfs op vakantie stond om de dag een rondje hobbelen op het programma. Mijn niveau kruipt omhoog, al denk ik zelf dat ik topfit ben. Ik sta nog elke dag versteld van hoeveel ik kan.” 

“Op vakantie was het twee jaar geleden dat ik getransplanteerd werd. Dat blijft een gekke dag. Zeker niet een van alleen slingers en ballonnen. Want het blijft een ingewikkeld besef dat ik de longen heb gekregen van iemand die misschien dacht nog een heel leven voor zich te hebben.” Maar Babette koestert ze. Elke dag. En ze viert het leven dat haar donor haar gunde. Thuis op de bank, op de top van de Eiffeltoren en ook tijdens de 4 Mijl.

​​​Het UMCG Transplantatiecentrum, dit jaar het goede doel van de 4 Mijl en de 4Mijl4You, heeft samen met het Centrum voor Revalidatie het programma revalidatie na transplantatie opgezet. Babette steunt dit doel met haar eigen doneeractie. Dat doet ze samen met Chermaine van Weelderen, die twee jaar geleden eveneens een dubbele longtransplantatie onderging en hier onlangs op deze site over vertelde​
Volg ons op sociale mediaFacebook LinkedIn Twitter Youtube Instagram