• Home
  • Contact
  •  NL 
  • Login medewerkers
  • mijnUMCG

Moederkracht

Print 
19 juni 2018

​​‘Maaike, wil je vanuit de ergotherapie even meedenken?’, vraagt een fysiotherapeut op de afdeling aan mij. ‘Ik heb een patiënt die graag wil zitten maar dat niet kan’. Ik lees mij in en kom erachter dat het gaat om een jonge vrouw van begin dertig. Zij is een aantal dagen geleden bevallen van een zoon. De bevalling verliep gecompliceerd waardoor het kindje geboren is middels een keizersnede. De moeder is daarna opgenomen op de kraamafdeling en hun zoontje ligt nog op de neonatologie.

​'Ze wil uit bed, een uur kunnen zitten, zodat ze haar zoon kan zien'

​​

Om de hulpvraag verder in kaart te brengen, ga ik bij mevrouw langs. Ik zie een gezond ogende jonge vrouw in bed liggen maar schijn bedriegt. In haar onderlichaam houdt zij zo veel vocht vast dat staan en lopen erg moeizaam gaan. Zitten is zo pijnlijk dat dit voor nu onmogelijk lijkt. De vrouw werkt als verpleegkundige in de thuiszorg. Ze geeft aan dat het een gekke gewaarwording is dat ze nu zelf in het bed ligt in plaats van aan bed staat. Voor mij heeft zij een duidelijke hulpvraag: ‘Ik wil graag een uur kunnen zitten zodat ik samen met mijn man mijn zoontje kan bezoeken.’​

Gewapend met een speciale rolstoel en een schuimrubberen kussen kom ik op het afgesproken tijdstip op de afdeling aan. Op de kamerdeur hangt een bordje “niet storen”. Ik spiek even door het raampje naast de deur. Vader heeft zijn zoon opgehaald van de afdeling om even bij moeder langs te gaan. Het lijkt zo vanzelfsprekend: een jong gezinnetje, met zijn drieën genietend. Maar de realiteit ik anders. Ik besef mij dat het een enorme opgave is voor de jonge vader; continu moeten kiezen of je bij je vrouw bent of bij je pasgeboren zoon. Ik kan mij zo goed voorstellen dat je jezelf op wilt splitsen. Helaas gaat dat niet en zal hij moeten blijven “hoppen” van de ene naar de andere afdeling. Ik besluit om ze te laten genieten van dit moment en op een later moment terug te komen.

​'Als ze uit bed stapt, slaat de twijfel toe'

’s Middags ga ik weer naar de kraamafdeling. Het zitkussen heb ik op maat gemaakt en zo aangepast dat het zitten minder pijnlijk zal zijn. Voordat mevrouw voor het eerst uit bed gaat, moet eerst haar keizersnede verzorgd worden. ‘Je hoeft geen verpleegkundige te bellen, ik doe het zelf wel even’, zegt ze, waarna ze zorgt dat haar wond keurig verbonden is voordat zij uit bed stapt. Als ze voor de stoel staat, slaat de twijfel toe. Ze weet dat het pijn gaat doen maar heeft een duidelijk doel voor ogen, haar zoontje bezoeken. Met tranen in haar ogen gaat ze zitten. Ze geeft aan dat het pijn doet maar het is draaglijk. In haar ogen zie ik de vastberadenheid en uiteindelijk lukt het haar om tien minuten te zitten.

Moe maar voldaan stapt ze weer in bed. Ik bespreek met haar hoe ze de zituur geleidelijk aan kan opbouwen om haar doel te bereiken. Wat heb ik veel bewondering voor deze vrouw. Zo gedreven, zo krachtig. Bereid om alles op alles te zetten voor haar zoon. Dat is de kracht van een moeder. Dat is moederkracht.

Maaike Deelstra is ergotherapeut in het UMCG. Dagelijks ontfermt zij zich over patiënten die door een ziekte of letsel motorische en/of cognitieve beperkingen ondervinden in het dagelijks leven. Maaike schrijft (samen met vier collega's) over ervaringen die ze opdoet in haar werk en over de manier waarop ze patiënten gedurende hun verblijf in het UMCG in beweging probeert te krijgen en houden. Artikelen die eerder zijn verschenen, zijn 'Fietsen op de Intensive Care', 'Hart voor de patiënt, hart voor beweging', 'Bewegen, bekijk het leven', 'UMCG coacht ook na revalidatie', 'Beweegt-u-maar-niet-pak', 'Even doorfietsen', 'Buitenlucht' en 'Omdat het beter voor je is'​.

Volg ons op sociale mediaFacebook LinkedIn Twitter Youtube Instagram