• Home
  • Contact
  •  NL 
  • Login medewerkers
  • mijnUMCG

Bestuursvoorzitter UMCG Jos Aartsen neemt na 22 jaar afscheid

Print 
31 oktober 2019

Zijn afscheid is niet in de Blauwe zaal. Bestuursvoorzitter Jos Aartsen zit op 31 oktober niet op de eerste rij te luisteren naar toespraken. "Ik wil afscheid nemen van iedereen in mijn organisatie en dat doe ik in de Fonteinpatio." Op 1 november draagt hij zijn werk als bestuursvoorzitter over aan Ate van der Zee.  


Het UMCG draait altijd door. Als er iets is wat hij heeft geleerd in al die jaren, is dat het. Hij bedoelt er dit mee: "In goede en slechte tijden blijft iedereen zijn werk doen en voor de patiënt zorgen. De raad van bestuur moet ervoor zorgen dat we de goede dingen die we hier doen naar buiten brengen en de samenleving naar binnen halen. En hard lopen voor geld voor innovaties. Daar maken wij het verschil voor het UMCG."

Preventie

Een voorbeeld. "In 2017 heb ik in mijn nieuwjaarstoespraak gezegd dat we veel meer naar preventie toe moeten. We wisten dat we daar goed in zijn en ik was ervan overtuigd dat de zorg anders onbetaalbaar werd. Daarna is er een golf aan aandacht voor preventie op gang gekomen. De politiek is er geld voor vrij gaan maken en je ziet dat iedereen het idee dan oppakt. Wij waren er op tijd bij en plukken daar nu de vruchten van."

Vooraan staan

Je moet dus zorgen dat je vooraan staat, is zijn overtuiging. "Je moet je onderscheiden, liefst ook nog iets van de andere UMC's. Het imago van het UMCG in Den Haag is goed, maar Groningen wordt sneller vergeten dan Amsterdam. Wij moeten ons meer laten zien, de andere UMC's zitten nu eenmaal dichterbij de plek waar de beslissingen genomen worden."

Knuppel in het hoenderhok

Dus gaat er ook af en toe een knuppel in het hoenderhok. Daar houdt hij van. Achter de rookvrije samenleving gaan staan, past prima in het verhaal van preventie. Als hij daarover een toespraak houdt in Utrecht en de vraag krijgt of het UMCG dan alleen nog mensen aanneemt die niet roken, antwoordt hij gewoon met 'ja'. Hij lacht. "Als je alles omfloerst zegt, gebeurt er niks. Soms moet je iets stevig neerzetten om iets gedaan te krijgen." Dat ligt hem. "Als je alles afpelt", zegt hij, "is het een spel. Maar om dat te kunnen en willen spelen moet je wel iets hebben met de zorg."

04.Jos_rookvrij.JPG
 

Het meisje dat een levertransplantatie kreeg

Hij vertelt over het patiëntje dat hier met haar ouders kwam voor een levertransplantatie. Om te volgen hoe de reis van een patiënt in het UMCG eruit kan zien, liep Jos voor een deel letterlijk met de familie mee. "De ouders bleken geen geschikte donor te zijn, maar een familielid wel. Ik luisterde naar hun dilemma, want kun je dat vragen van je zus die zelf ook een gezin heeft? De zus wilde donor zijn en toen het meisje en haar tante geopereerd werden, ben ik bij beide operaties aanwezig geweest. Ik was zwaar onder de indruk van hoe iedereen op elkaar ingespeeld was, hoe de OK-assistent precies wist wat de chirurg nodig had. Maar het zwaarst was ik onder de indruk van het resultaat. Het kind dat hier zo ziek gekomen was, ging nu met een gezonde kleur op de wangen naar huis. Het is nu twee jaar geleden en het gaat heel goed met haar en haar tante."

Altijd de zorg gebleven

Achteraf gezien had hij niet verwacht dat hij na zijn afstuderen altijd voor organisaties in de gezondheidszorg zou werken. "Maar," zegt hij, "de tabaks- of farmaceutische industrie had het bijvoorbeeld nooit kunnen worden. Dat vind ik maatschappelijk verderfelijke organisaties. Intuïtief is de zorg toch altijd mijn keuze geweest."

Gouden stethoscoop

In zijn kamer staat op een prominente plek de gouden stethoscoop die hij vorig jaar kreeg van de gezamenlijke vakbonden om beter te luisteren naar de werkvloer. Hij is er jarenlang regelmatig geweest, zegt hij, ook voor die stethoscoop werd uitgereikt.

De verpleegkundige

"Ik heb het een genot gevonden om op verpleegafdelingen en de OK mee te lopen en te zien hoe divers hun vak is. Dé verpleegkundige bestaat niet." De verpleegkunde is duidelijk bezig een positie te verwerven die zij nog niet had in het UMCG. Jos vertelt hoe blij hij is dat verpleegkundigen het Verpleegkundig Platform hebben opgericht. "Zij halen internationaal beproefde innovatieve ideeën hiernaartoe en krijgen veel respons. Als raad van bestuur droom je van zoiets, dat mensen bij je komen en zelf aan de slag willen met goede plannen. Het Platform en de VAR versterken elkaar daarin."

04.Jos_verpleegkundigen.jpg

Netwerkorganisatie

Naast de regelmatig terugkerende zin ' We moeten de goede dingen blijven doen met elkaar'  is een ander thema in zijn toespraken, de oproep om van eilandjes af te komen. "Ik had het niet erg gevonden als dat al meer veranderd was. Hoe we georganiseerd zijn, is hardnekkig. Niet alleen in het UMCG, hoor. De zorg is vooral georganiseerd op discipline en daar is natuurlijk een logische reden voor. Maar afdelingen schermen ook nog steeds veel af. We moeten uiteindelijk een netwerkorganisatie worden, in het UMCG en met onze collega's daarbuiten."

Deuren openen

Wanneer heef hij in al die 22 jaar UMCG nou het verschil kunnen maken? Even is het stil. "Ik hoop heel vaak, maar een mooi voorbeeld vind ik dat er financiering kwam voor een derde ronde Lifelines. Wat voor deuren ik daarvoor niet heb moeten openen, tsjonge jonge … Bij de Rijksuniversiteit, de Tweede Kamer, de minister, de staatssecretaris, de provincie …  Als dat dan allemaal dichtgeritst wordt en het programma kan verder, dan denk ik wel 'Yes!'"

Spannend

En dan is er het verhaal van het Protonentherapiecentrum. "Er waren voor Nederland vier vergunningen afgegeven, maar de zorgverzekeraars wilden maximaal maar twee centra. Van Delft wisten we dat ze heel ver waren en op een gegeven moment wisten we ook, als we niet binnen een paar uur beslissen, komt niet hier maar ergens anders het tweede centrum. Ik zal de telefonische vergadering met de raad van toezicht niet snel vergeten. Zij moesten uiteindelijk beslissen en omdat ze er pas een paar maanden zaten, moesten we ze helemaal meenemen in een verhaal waar tientallen miljoenen mee gemoeid waren. Ik had en heb het nooit zo spannend meegemaakt en het blijft me voor de rest van mijn leven bij."

Volle vaart verder

Wat gaat hij straks doen? "Als je aankondigt dat je stopt, krijg je allerlei mensen langs die je uitnodigen om te komen praten. Ik ga alle ballen in de lucht gooien, kijken wat ik leuk vind en waar ik maatschappelijk een bijdrage aan kan leveren." Wat voor ballen zijn het? "Heel divers, raden van commissarissen en toezicht, adviesfuncties…."  Heeft hij ook nog een wens voor het UMCG?
"Ja! Dat jullie allemaal in volle vaart verder gaan met innovaties en de ontwikkeling van je eigen vak. Dat gun ik jullie heel erg. Blijf het topcentrum dat we zijn, blijf laten zien wat voor moois we hier doen en doe dat vooral samen."

 Praktisch
Volg ons op sociale mediaFacebook LinkedIn Twitter Youtube Instagram