Wat anderen het UMCG vertelden

Print 

Sinds vrijdag 18 maart 2011 publiceert het UMCG hier de ervaringen en op- en aanmerkingen die via Vertel het ons binnenkomen. Alleen als de inzender toestemming tot publicatie heeft gegeven, wordt het bericht hier vermeld.

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: anoniem (naam bij redactie bekend)  

Datum inzending: 30 september 2014

Sinds ruim 13 jaar ben ik als patiënt bekend met het UMCG, altijd tot volle tevredenheid. In september heb ik een ICD geplaatst gekregen en over de opname en de ingreep heb ik toch wel enkele ervaringen die ik graag wil delen.

Omdat we op behoorlijke afstand van het ziekenhuis wonen ben ik de avond voor het plaatsen van de ICD opgenomen op afdeling B1. Mijn bed werd aangewezen en ook de kast die bij dat bed hoort, het infuus werd ingebracht en het polsbandje omgedaan. Verder kreeg ik geen uitleg over het hoe en wat. Waar liggen de handdoeken en hoe gaat het verder op zaal. Ik lag alleen, wat lekker rustig is, maar kon ook aan niemand iets vragen verder. Ik had natuurlijk kunnen bellen maar om de verpleging daar nu voor te storen ging me te ver.
Mijn opname was om 20.00 uur, net na de koffie kar ronde, gelukkig staat er een koffieapparaat in het dagverblijf maar de hele avond heb ik verder niemand meer gezien.  

De dag van de ingreep was ik als eerste aan de beurt, aangekomen op de hartkatheterisatie kamer waren de voorbereidingen nog in volle gang. Toen alles klaar stond werd ik ook klaargemaakt voor de ingreep. Desinfectie volgens protocol en de verdoving werd gezet. Toen er werd begonnen bleek de verdoving nog niet goed/volledig te zijn omdat er een duidelijke scherpe pijn waarneembaar was. Er werd extra verdoving ingespoten en er kon begonnen worden. De telefoon van de arts die begon met de plaatsing ging in haar tas af en een OK-assistent werd gevraagd om te kijken wie het was omdat haar zoontje op kamp was. Goed kan gebeuren, maar ik lig hier niet voor niets en het voelt best gek om privé boodschappen van anderen over en weer te horen als je zelf aan je hart geholpen wordt. De arts probeerde de ader te vinden welke moest worden aangeprikt en zij twijfelde over de ader die ze in beeld had. Wederom lig je niet heel rustig als dit over jou gaat. Er werd een andere arts bij gehaald welke ook de verdere plaatsing over nam. Tijdens de ingreep bleek dat de assistenten een verkeerd steriel pakket hadden geopend, een pakket voor een hartkatheterisatie en niet voor een pacemaker/ICD plaatsing. Hier werd wat over gesteggeld er werden onderdelen gezocht en afgekeurd door de arts tot er toch maar een goed pakket werd geopend met alle juiste spullen. Een assistent liet iets vallen, naar ik meen een doorvoerdraad, ze was hier behoorlijk van onder de indruk en bleef maar noemen dat dat heel duur was en met het extra steriele pakket werden de kosten wel erg hoog. Niet leuk om te horen, snap dat de gezondheidszorg duur is en dat er veel bezuinigingen doorgevoerd worden maar om dit nu te horen terwijl er een ingreep plaatsvindt dat gaat me toch wat te ver. Om de ICD te kunnen plaatsen wordt er ruimte gemaakt onderhuids om het apparaatje in te kunnen stoppen. Dit schijnt niet goed verdoofd te kunnen worden. Helaas hield ik het niet vol en moest de arts tijdelijk stoppen om de ruimte te creëren. De assistent wilde zwaardere pijnstilling geven maar de arts gaf daarvoor geen fiat omdat mijn bloeddruk daarvoor te laag was en hij bang was dat ik het dan niet zou houden. Opnieuw een mededeling waar je niet erg rustig van wordt als het jezelf betreft. Er werd gekozen om lokale pijnstilling op een gaasje in de reeds gemaakte ruimte te brengen om zo het gebied te verdoven en de arts ging eerst verder met het plaatsen/doorvoeren van de draad. Op een gegeven moment voel ik iets in mijn nek, een soort tinteling, heel vreemd en op mijn aangeven wordt er dan ook een foto gemaakt. De draad blijkt omhoog te gaan i.p.v. richting mijn hart, bij de arts geen paniek maar bij mij rijst de vraag hoe het gegaan was als ik niets had gezegd.
Tijdens de verdere plaatsing roept de vrouwelijke arts "oh shit", niet erg rustgevend wederom. Voor mijn eigen rust toch gevraagd wat er aan de hand was, ik voelde me immers prima, en bleek dat zij met de mouw van haar operatieschort haar hoofd had geraakt en daardoor niet meer steriel was. Geen groot probleem dus, het kon met een schoon schort opgelost worden.
Na het plaatsen werd de wond onderhuids gehecht. Een heel verhaal over de hoeveelheid gebruikt hechtdraad en dat zij veel meer gebruikte dan andere artsen volgde. Ondertussen was mijn verdoving al aardig uitgewerkt. Aan de ene kant voelde ik dat ze bezig was, aan de andere kant voelde ik duidelijk scherpe prikjes en het draad wat aangetrokken werd. Op mijn aangeven dat wanneer het om de laatste paar hechtingen ging ze wel door kon gaan, maar dat ik anders toch nog graag verdoving wilde was de reactie dat ze het zo wel even probeerde en als het niet ging dat ik het moest aangeven. (volgens mij had ik dat net gedaan) Maar goed, het ging duidelijk niet om de laatste paar steekjes maar om bijna de hele incisie volgens mij.
Eenmaal terug op de zaal was alle verdoving al verdwenen wat als voordeel heeft dat de pijn niet erger wordt, maar als je dan hoort dat pijn niet nodig is dan vraag ik me af waarom ik dan wel pijn heb moeten voelen/doormaken tijdens de ingreep.
Na een paar uur bedrust mocht ik voor toiletbezoek uit bed. Netjes gebeld en gewacht op de zuster en ook maar meteen gevraagd of zij mij wilde helpen om mijn eigen pyjama aan te doen, het was net voor het bezoekuur. Met frisse tegenzin hielp ze mij hierbij en kon ik naar het toilet. Tot mijn verbazing was er geen zuster meer te bekennen toen ik van het toilet af kwam en ook daarna heb ik haar niet meer gezien en dat terwijl ik bedrust had, heel vreemd. Ik lag nog steeds alleen dus als ik was gevallen of iets dergelijks dan vraag ik me af wanneer ik was gevonden.
Het advies was om 4x daags paracetamol volgens schema in te nemen. Geen probleem, maar dan moet je ze wel krijgen. Tijdens het vervolg van mijn opname heb ik tot 3x aan toe moeten bellen voor paracetamol terwijl mij werd verzekerd dat ik die standaard zou krijgen.
De avond na mijn ingreep werd mijn linkerarm erg dik, het polsbandje kwam strak te staan en op mijn vraag of de verpleegkundige mij hierbij wilde helpen kwam zij het bandje doorknippen. Ik wilde ook graag dat er naar het infuus gekeken werd of dat het verwijderd werd omdat het puur een waaknaald was, maar zelfs het verband los halen om te kijken of de zwelling daar aan lag was te veel. Het knellende bandje is er af en verder wachten we af.
Gelukkig zwol de arm niet verder op en was er kennelijk geen probleem met het infuus, maar het voelt alsof je te veel bent terwijl ik toch ook echt als patiënt was opgenomen op een gepland tijdstip.

Ik wil hier beslist niet de klager uithangen en kies er dus ook voor om mijn ervaringen te vertellen en niet om een klacht in te dienen, maar ik hoop wel dat er wellicht mede door mijn ervaring gekeken wordt naar de wijze van plaatsing van een ICD of pacemaker. Misschien is het wel mogelijk dat je een koptelefoon met muziek op krijgt zodat je niet alles hoort, of dat er iemand bij je zit die kan helpen relativeren wat er gebeurt. Ik heb het echt als heel naar ervaren wat je hoort tijdens de ingreep. Er wordt weinig tot niets tegen jou gezegd maar je hoort wel alles.
Wat betreft de verpleegafdeling, ik begreep wel dat daar ziekte was en dus de werkdruk voor het overig personeel hoger. Ik kon prima uit bed, was geen hulp nodig bij het plassen maar vergeten worden is niet leuk, geeft een heel eenzaam gevoel. Af en toe even om de deur kijken was al prima geweest, had in ieder geval een heel ander gevoel gegeven.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: Marja Roorda

Datum inzending: 22 september 2014

Voor de derde keer in 5 jaar krijg ik een aantal zware chemokuren die per keer ongeveer 6 uur in beslag nemen. Dit vindt plaats op het dagcentrum en nu ik hier weer lig valt het me weer op hoe ongezellig het hier is. Er is geen direct daglicht, er liggen veel mensen dicht op elkaar en de aankleding is ronduit saai. Vorig jaar is mij verteld dat er binnenkort een nieuwe en leukere ruimte zou komen, maar ik begrijp dat dat niet gaat gebeuren op korte termijn. Ik weet dat in een aantal andere ziekenhuizen er veel moeite is gedaan om een zo zware behandeling een klein beetje op te fleuren. Waarom kan dat hier niet?
Overigens heb ik zeer veel waardering voor de verpleegkundigen en andere werknemers hier.


Met vriendelijke groet,
Marja Roorda

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: dhr. J.Schreuder 

Datum inzending: 18 september 2014

Mijn vraag gaat over de wachtkamers, waar meerdere artsen werkzaam zijn. Indien iemand aan de beurt is, roept men de naam van degene door de wachtkamer. Waarom geen electronisch matrixbord, waar zowel de nummers van de omgeroepende, als de spreekkamernummer verschijnt.  Een volgnummer kan men zelf wel van de rol afhalen bij de balie b.v.
In het Martiniziekenhuis heeft men dit ook aangebracht bij de apotheekuitgifte, en dat gaat heel goed. Vooral oudere mensen met een minder goed gehoor hebben hier baat bij. Geeft ook meer privacy.

IDEE ?

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: Van Lingen  

Ik wilde bellen met de poli kinderchirurgie. Op de site gezocht naar het telefoonnummer. Geen chirurgie, geen algemene chirurgie, geen kinderchirurgie, geen kindergeneeskunde. Via het algemene nummer snel geholpen en op de goede plek gekomen.

Datum inzending: 18 augustus 2014

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: anoniem (naam bij redactie bekend)  

Datum inzending: 2 augustus 2014

Prettige arts op de MLD poli, geeft vertrouwen en luistert goed. Ook de ondersteunende medewerkers zijn vriendelijk.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: Familie Gernaat 

Datum inzending: 28 juli 2014

Onze (schoon)moeder heeft anderhalve week op de afdeling interne geneeskunde gelegen nadat de diagnose kanker was gesteld. Omdat ze terminaal was, mocht ze haar laatste dagen in het ziekenhuis doorbrengen. De zorg en verpleging voor haar en de familie was echt fenomenaal. Daarom willen wij als familie en nabestaanden het personeel van afdeling E ook hartelijk bedanken voor de steun, begrip en zorg die wij allemaal hebben mogen ontvangen.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: Jan Jakob Koster 

Datum inzending: 15 juni 2014

Vrijdag 13 juni ben ik, na een bedrijfsongeval waarbij ik van een trap viel, om 09.30 naar de spoedopvang gegaan met een bloedende hoofdwond. De medewerkster van de balie liet mij erg lang wachten, toen ik vervolgens mijn situatie uitlegde antwoorde de medewerkster: oh een hoofdwondje? Dat gaat geld kosten. Hierbij maakt zij met haar handen een beweging wat geld moest uitdrukken.
Ik voelde mij door deze medewerkster niet serieus genomen in mijn klachten en belachelijk gemaakt ten opzichte van de andere aanwezigen.
Uiteindelijk ben ik op de spoedopvang uitgebreid onderzocht, is mijn hoofdwond geplakt en is er een scan van mijn hoofd gemaakt. De arts van de spoedopvang bevestigde dat het een juiste keuze was geweest om naar de spoedopvang te komen.
Ik vond de bejegening van de medewerkster en onvriendelijk en onprofessioneel.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

Naam inzender: anoniem (naam bij redactie bekend)  

Datum inzending: 15 mei 2014

Begin april 2014 ben ik een tijdje in het UMCG opgenomen met een (acute) spontane klaplong. Ik, als gezonde jongen van 17, had zoiets helemaal niet zien aankomen. Ik had zelfs nog nooit eerder in een ziekenhuis gelegen. De schrik zat er dus behoorlijk in. Op de spoedeisende hulp kreeg ik te horen dat ik een drain moest hebben. De doktoren van de afdeling Longziekten hebben veel informatie gegeven over mijn aandoening en mij succesvol behandeld! De verplegers van de Interne Geneeskunde hebben daarnaast ook een positieve indruk op mij achter gelaten; dat ik de best mogelijke zorg kreeg stond voorop! Vandaag (15 mei) ben ik terug voor controle geweest, en het was gelukkig allemaal goed. Al met al ben ik erg positief over mijn korte opname in het UMCG en via deze weg wilde ik dat nog graag even melden. Tijdens mijn controleafspraak was de wachttijd op de polikliniek Longziekten wel aan de lange kant (3 kwartier uitloop), dit was het enige nadeel wat ik tegen ben gekomen. Verder nogmaals dank voor de goede zorg.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: Ginie Caspers

Datum inzending: 15 mei 2014

Hallo,

Ik heb een gedicht gemaakt over mijn heftige periode van mijn acute glaucoom. Deze wou ik jullie toesturen en bedanken voor de goede zorg tijdens mijn operatie.

Acute glaucoom

Angstig was vooral de tijd
Compleet als men helse pijnen leid
Umcg moest mij nu gaan helpen
Te meer om de druk te gaan stelpen
Elke minuut is dan van grote waarde
Gezien de druk die veel zorgen baarde
Laseren dat was de optie toen
Artsen dachten er veel mee te kunnen doen
Uiterst zorgvuldig ging men aan de slag
Code rood voor mijn oog de hele dag
Operatie kwam er aan te pas
Omdat de druk te angstig was
Maar uiteindelijk was de druk gedaald
Natuurlijk ben je blij dat alles is geslaagd
En toch word je met and're dingen geplaagd
Terwijl je herstellen moet van al het leed
Vind je genoeg tegenslagen bij de vleet
Lezen dat zal heel erg moeilijk zijn
Immers je vond dat toch heel fijn
Even lezen,puzzelen en dichten noem maar op
Steeds teleurstellingen,alles staat op z'n kop
Op eens was er die bloeding in je oog
Plots kwam er een heftige periode langs zij
En alles maalde door je hoofd daarbij
Roerig was de tijd ,waardoor je bijna bezweek
Aan de kleinkids dacht ik ook de hele week
T' is niet niks als je dat maar weet
Iets zo kostbaar als je ogen heet
Eventjes voel je , je zo heel verloren

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: P. Geelens   

Datum inzending: 6 mei 2014

Onze zoon heeft twee hartoperaties en tussendoor een diagnostische hartkatheterisatie ondergaan. Voor de doktoren, verpleging en ondersteunend personeel niets dan lof. Een spannende tijd. Na de eerste operatie was hij op sterven na dood. Nu gaat het goed. Onze dankbaarheid is met geen pen te beschrijven.

Ook met geen pen te beschrijven is het parkeerbeleid van het UMCG. Menige weekkaart hebben we moeten kopen. Op het moeilijkste uur moesten wij zelfs nog onderhandelen met de medewerkers van de service balie omdat de slagbomen niet opengingen en wij in feite werden gegijzeld. Veel tijd, aandacht, energie en geld werd geabsorbeerd door het onvriendelijke, ongastvrije, zakelijke en kafkaëske parkeerbeleid. Tijd, aandacht en energie die wij juist voor onze zoon en de rest van ons gezin nodig waren. Mijn vrouw, een kraamvrouw, net bevallen en lichamelijk en geestelijk erg zwak en vermoeid heb ik meerdere malen per dag in de rolstoel door het ziekenhuis gereden en met de auto van en naar het Ronald McDonaldhuis gereden. Altijd weer die problemen met het parkeer beleid. In één woord SCHANDE!.

Het koste ons zoveel tijd, energie, aandacht en geld, maar we kregen er geen service voor terug. Als je door zo'n moeilijke periode in het leven gaat en gedachten en verlangens zich op een ander en hoger niveau richten, mag je toch niet ten prooi vallen aan zo'n laag, zakelijk en niets ontziende organisatie als het parkeerbeleid van een ziekenhuis.

De parkeerkelder onder het UMCG is in onze ogen een rovershol. Het hoort niet bij een ziekenhuis van dat kaliber. Het is ongastvrij en vijandig.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: Mw. van Vianen 

Datum inzending: 4 mei 2014

Mijn moeder wordt verzorgd  op de IC Beademing voor de tweede keer dit jaar. Complimenten voor de toewijding van het personeel!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: H. de Boer  

Datum inzending: 25 februari 2014

Ik ben een levergetransplanteerde dit jaar 2014 reeds 18 jaar, en ben zeer tevreden over de algehele controles en behandeling ook bij het doorsturen naar andere afdelingen voor nader onderzoek.
Heb binnen het hele UMCG nog maar eenmaal meegemaakt dat op de KNO afd, ik een vrouwelijke arts trof welke leed aan communicatie-gestoordheid bij een controle, dus eenmaal in die lange periode voor en na de transplantatie.

H. de Boer

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: anoniem (naam bij redactie bekend)  

Datum inzending: 18 februari 2014

Hallo, ik ben in september 2013 geopereerd en verpleegd op de afdeling Cardiothoracale Chirurgie. Voor de operatie heb ik een pakket voorlichtingsmateriaal ontvangen. Een van de folders gaat over het verpleegkundig spreekuur van Bureau Nazorg Thoraxcentrum.
Ik wilde vandaag contact opnemen met dit spreekuur maar dit bestaat sinds januari 2013 niet meer. Vanwaar nog deze informatie?

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: anoniem (naam bij redactie bekend)  

Datum inzending: 4 februari 2014

Geachte heer, mevrouw,

Begin januari ben ik geopereerd door een neurochirurg, verbonden aan het UMCG. Na ongeveer een half jaar zoeken wie gespecialiseerd was in het opereren volgens de Jannetta-methode kwam ik bij hem terecht. Al tijdens het eerste gesprek kreeg ik het gevoel dat ik bij hem aan het juiste adres was. Na dit gesprek heb ik besloten de operatie te laten doen. Nu, ca één maand verder, heb ik er spijt van dat ik dit niet jaren geleden heb laten doen. Na de operatie direct verlost van alle vormen van gelaatsspasme. Weliswaar de bijbehorende bijverschijnselen maar ik zou het zo weer laten doen.

Na de operatie kwam ik te liggen op kamer K1VA. Om te beginnen alle lof voor het personeel van deze afdeling. Behoudens een enkeling kan ik niet anders de conclusie trekken dan dat hier mensen werken die echt gekozen hebben voor dit beroep. erkelijk niets is teveel en wordt er zorg verleend van het hoogste niveau.


Is alles dan echt ver boven het gemiddelde, helaas. Naar mijn mening laat de hygiene een paar steken vallen en wel om het volgende:
Op de kamer staan een paar stoelen met een stoffen bekleding die zo vies waren dat zelfs een kringloopwinkel deze niet aan zou nemen. In één stoel zaten een aantal scheuren waarbij het niet ondenkbaar is dat hier etensresten en het nodige ongedierte in aangetroffen zou kunnen worden. Waarom geen stoelen met een gladde bekleding vraag ik mij af.
Het toilet is slechts één keer schoongemaakt en de doucheruimte niet één keer. Soms kwam er iemand met een vochtig doekje door de kamer om hier en daar even wat af te nemen. Dit heeft overigens niets met schoonmaken te maken.
Omdat ik na de operatie erg misselijk was, een bijwerking, heb ik een aantal keren over moeten geven. Wat op de grond terecht kwam werd wel weggenomen maar de vloer is niet één keer nat gereinigd.
Mijn bed werd de eerste dagen elke dag verschoond, maar de laatste drie dagen niet één keer.
Ik ken de spelregels omtrent hygiene in ziekenhuizen niet maar denk toch dat dit beter kan.
Als de hygiene beter zou zijn zou ik dit ziekenhuis waarderen met een 9, tussen 0 en 10.

En het eten. Tja, het blijven stoommaaltijden met erg weinig smaak waarbij alles eenzelfde garing krijgt die niet altijd bij het onderdeel past. Wel keuze uit verschillende gerechten en het ontbijt en lunch zijn niets op aan te merken.

Zou ik weer voor dit ziekenhuis kiezen ? Volmondig ja.
De zorg van het verplegend personeel, de aandacht van de chirurg en het resultaat van de operatie doen al het andere snel vergeten.


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: Hartog  

Datum inzending: 22 januari 2014

Momenteel brengen wij vele bezoeken aan het umcg. Afgezien van de hoge kosten voor het parkeren (diverse week- en dagkaarten) verbaast het volgende ons in hoge mate.

Wij rijden een elektrische auto en bij en in de parkeergarages van het UMCG is geen enkele gelegenheid onze auto op te laden.
En dat voor zo'n modern en groen ziekenhuis!

Er zijn ook weinig mensen die ons geloven op dit punt. Daarom onze vraag: is dit idd waar?

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: A. Hofman  

Datum inzending: 11 januari 2014

Hallo UMCG,

Na lange tijd heb ik eindelijk de goeie medicijnen dankzij het kordaat optreden van mijn internist. Mag ook wel eens even gezegd worden dacht ik.

mvrgr  Antoon.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: mw. Frieling  

Datum inzending: 10 januari 2014

Goedenavond, ik ben vanmiddag met mijn zoon Peter geweest op de poli radiologie voor rugfoto's: Peter heeft NAH en is linkszijdig spastisch verlamd, bovendien is hij erg groot en zwaar van gewicht. De houdingen die voor het nemen van de foto's nodig waren gaven hem veel stress/pijn/onmacht.
Dankzij de vriendelijke, professionele hulp en het begrip van een aantal extra verpleegkundigen zijn de foto's uiteindelijk goed gelukt; Peter was heel erg blij met de complimentjes die hij van de verpleegkundigen kreeg!
HEEL HARTELIJK DANK VOOR ALLE BEGRIP en TIJD!!!

Met een hartelijke groet van een zeer dankbare Moeder

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Naam inzender: Ron Leers  

Datum inzending: 5 januari 2014

Het eten is niet te vreten. Ik ben 5 kilo af gevallen tijdens mijn verblijf aldaar.

Volg ons op sociale media
U kunt de website van het UMCG door uw PC laten voorlezen. Klik hiervoor op de knop rechts boven in het scherm.